Zodra ik mijn Gmail-account open, ploppen er diverse berichten van onze Nederlandse 'settling in-consultant', Muriel, op. Ze heeft huurhuizen voor ons gevonden, of tenminste, de makelaars die ze heeft verzocht om iets te vinden voor ons, hebben ze in de aanbieding. Eén van die huizen zie ik wel zitten. Het is vrijstaand (!), heeft 4 slaapkamers en een studeerkamer en ligt vlakbij de wijk waar we graag zouden willen wonen, zodat we eventueel de dames daar al op school kunnen doen. Ik bel Sander, die inmiddels in
Belgie (ik weet niet hoe ik op mijn laptop puntjes op de 'e' kan krijgen, alt 0235 werkt niet...) zit, met de vraag hoe beschikbaar hij is de komende dagen voor een bezichtiging. Maar uiteindelijk is zaterdag voor een werkend persoon het makkelijkst. Da's logisch, á la Johan_Cruijff. Ik bel Muriel, maar ze is in gesprek, dus schrijf ik een mailtje. 10 Minuten later belt ze terug en als ik zeg dat Sander in NL is en graag morgen bij het huis wil kijken, blijft ze er bijna in. Want, zegt ze, het is hoogst ongebruikelijk dat je een bezichtiging op zaterdag doet. Kijk, en dat snap ik weer niet. Je wilt een huis verhuren of verkopen voor veel euro's en je bent niet bereid om dan even op zaterdag langs te komen. De meeste mensen die nl. zo'n huis kopen of huren, werken door de week, hebben het druk, met geld verdienen om dat (te) dure huis te betalen... Anyway, ze gaat voor ons bellen en 'fingers crossed'.
Na 5 minuten belt ze juichend terug, dit had ze nog nooit meegemaakt. De makelaar komt weliswaar niet, waarom verbaast me dit niet?, maar de eigenaar van het te huur aangeboden huis zal om half 1 aanwezig zijn om Sander rond te leiden. Normaal gesproken, vertelt ze, gaat er een consultant mee met dit soort afspraken, maar ja, het is zaterdag he... Dus spreekt ze me indringend en bijna kinderlijk toe, dat we absoluut niets toe moeten zeggen, want weet je, een mondeling contract is in Nederland een echt contract en rechtsgeldig. O ja, joh?! Ik zeg niets en laat alle waarschuwingen over me heen komen. De dag moet tenslotte nog beginnen en ik heb geen zin om nu al met een hartslag van 170 te gaan zitten. Trouwens, ik ga zo naar Group Power, dus ik heb al mijn energie hard nodig straks.Ik bel Sander met het goede nieuws, dat hij morgen wat te doen heeft, nl. een stukje rijden... Ineens begint de telefoon te piepen en sinds kort heb ik door dat dat betekent dat iemand anders mij probeert te bellen. Het is de koper van de Sub, of hij om 2 uur mag komen. Prima, dat komt mij ook eigenlijk beter uit, hoef ik me niet zo te haasten na het sporten, lees: speeden op Route 9.
Iets voor 12 uur zijn we weer thuis, we drinken koffie en een sapje en ik ga de Sub strippen. D.w.z. de 'New York State Safety and Emission Inspection'-sticker, de 'Vehicle Registration'-
sticker en de kentekenplaten eraf halen. Maar dat klinkt makkelijker dan het is. Die stickers zitten op het voorruit en zitten er helemaal tegenaan gebakken, dus ik haal mijn fohn van boven en probeer ze zo los te krijgen. Daarbij verschroeien wat haartjes van mijn vingers, AUW, waardoor het hééééérlijk ruikt in de auto. Tja, geen 'new car smell' in een 9 jaar oude auto. Iets voor 2 uur belt de koper aan en hij heeft een idiote stapel geld bij zich. OK, het is ook niet niks zo'n auto, maar als je dan ook nog met een paar briefjes van $100 en voor de rest alleen maar met briefjes van $50 en $20 aan komt zetten, dan voel je je even Dagobert Duck! Ik overhandig de sleutels en de 'title' en rijd de auto uit de garage. En die man kijkt wel zo blij naar de auto, helemaal leuk! Onze Sub gaat naar een goed huisje. Hij gaat bij de DMV zijn platen halen en komt de auto vanavond ophalen.
Tijd om de dames van school op te halen. Het is broeierig buiten, maar wel droog. Dat was vanochtend wel anders toen we wakker werden met een enorm onweer. Om 7 uur 's ochtends! Carlijn's grote vriendin Maddie kan niet lang blijven en dus verveelt ze zich. Beter gezegd, ze zitten 'n beetje te klooien, dus we blijven niet lang vandaag. En trouwens, ze zijn veel te benieuwd naar de stapel geld. Myrthe en Carlijn hebben nog nooit een $100-biljet in hun handen gehad en hij wordt uitgebreid bestudeerd. "We're rich!", roept Carlijn. Terwijl 'So you think you can dance' aanstaat, pakt Sophie de verfspullen en even later zitten ze alledrie te verven. Alleen Sophie gaat verder dan papier en gebruikt haar gezicht als kanvas...
Net op het moment dat ik wil gaan koken, belt mijn moeder. En daarna belt Sander en ineens is het 6 uur. Goh, da's nou vervelend, ach, weet je wat, geld zat, we gaan uit eten! We rijden naar Red Robin, wat eigenlijk gewoon een hamburgertent is en als je geen biertje bestelt, maar gewoon water, is het 'bijna' net zo duur als McDonalds of Wendy's. Maar hier kan je zitten en je wordt bediend. En normaal gesproken neem ik ook echt water, maar vandaag ben ik in een dolle bui en bestel een Blue Moon van de tap. Jammie. Sinds kort is het terras open en we zitten lekker buiten. Helaas is mijn favoriete burger niet beschikbaar en moet ik op zoek naar iets anders. Het wordt een Sicilian Burger, wat gewoon inhoudt dat er plakjes pepperoni op de burger zitten en het broodje eruit ziet als een focaccia, maar het nét niet is. Maar hij is lekker, de dames vinden het leuk, ik hoef niet te koken, dus wat wil je nog meer.
Het terras kijkt uit op een pleintje waar een erg coole fontein staat te spuiten en deze heeft een enorme aantrekkingskracht op de dames. Ik wil even naar een nabijgelegen winkel lopen en dus stel ik voor om langs de fontein te gaan. Dat hoef ik maar één keer te zeggen, ze zijn al weg. Maar eerst wil Sophie een gele ballon halen binnen, 'my favorite color' vertelt ze aan iedereen. We lopen naar de fontein, waar Myrthe en Carlijn al zitten. Natuurlijk wil Sophie er ook op en hangt vervaarlijk naar voren om in het water te komen met de hand. Na een poosje krijg ik ze mee en lopen we naar pier1. Ik wil nog iets typisch Amerikaans meenemen naar Nederland, een mooie Quilt of zo. En van te voren wist ik eigenlijk al dat ik dat hier niet zou vinden, want de hele winkelinhoud komt uit het Verre Oosten. Maar ze hebben wel hele leuke meubeltjes, echter die hebben we al genoeg!
Vlakbij Pier1 zit een Residence-Inn en dat is onze volgende stop. Net als 3 jaar geleden gaan we niet in ons huis bivakkeren als de verhuizers daar bezig zijn. Dat is voor hen niet fijn en zelf heb je ook continu het idee dat je in de weg loopt. Ook kunnen ze dan gewoon ongestoord alles inpakken zonder rekening te hoeven houden met het feit dat wij er 's avonds nog moeten slapen. Ik boek een one-(of was het een two?)bedroom-suite vanaf 1 juli, tjonge, de verhuizing begint nu echt een vaste vorm aan te nemen. De kinderen vinden het helemaal geweldig daar, er is een zwembad, een tv kamer, een biljartkamer, een half basketbalveld en een ontbijtbuffet. Sophie wil nu al blijven.
We lopen terug naar de auto en thuis krijgen de dames hun beloofde ijsje. Daarna verdwijnen ze naar één van hun kamers, grappig hoe dat toch elke avond gaat na het eten, alsof ik ze vergeet of zo en ze dan heel laat naar bed mogen. Er komt nog een nieuw huisdier op bezoek, een kikkertje zit heel slim tegen onze tuindeur aan en hapt naar alle vliegjes, die op het licht afkomen. Cool! De dames willen bij elkaar slapen op één kamer, prima, maar dat zal wel warm worden dan. Maar dat vinden ze niet erg. Echter, Sophie is zo moe, die valt bij mij onder mijn stoel in slaap!!! En mist dus alle lol van het samen slapen.Ik ga een vergelijkend warenonderzoek doe op Craigslist.com, een soort marktplaats.nl alleen zonder bieden, kijken wat onze overbodige huisraad waard is en dan zet ik morgen onze spullen erop. Spullen als de 'Dehumidifiers', de Kettler hometrainer (zelfs meeverhuist uit NL...), diverse keukenapparatuur en een stoomstofzuiger. We zullen zien wat het oplevert. Ik heb in ieder geval al een koper voor onze Quinny-kar en het baby-wippertje, een zus van een vriendin is net bevallen en in het kader van een groenere levensstijl wil zij alleen nog maar tweedehands spullen. No more waste!
