Op maandagochtend kwam de verlossende e-mail, de container komt dinsdag!!! Er is een crew geregeld, op dinsdag komen 4 mannen, 2 extra ingehuurde Nederlanders en 2 uit België vanwaaruit het Europese gedeelte van onze verhuizing wordt geregeld. Deze 2 Belgen blijven hier in een hotel overnachten en komen de volgende dag weer om de verder alles uit te pakken. O my God... Dat had ik niet verwacht, alles wordt dus in elkaar geschroefd, hopelijk zijn ze bekend met Lundia en IKEA ;-). Gelukkig kon Sander zijn dag meeting-vrij maken en hier de hele dag zijn, anders wordt het erg lastig om ook nog eens tig keer op en neer te fietsen naar school.
Over school gesproken, de eerste schooldag verliep geweldig. Zowel om 12 uur als om 3 uur kwamen de dames met een grote smile het gebouw uitlopen. Er werd al gedag gezwaaid naar diverse kinderen en Carlijn meldde dat ze wel 2x buiten hadden gespeeld en dat ze in groep 4 met een vulpen mogen schrijven! Wel zei ze dat de kinderen heel mooi aan elkaar vast kunnen schrijven. Dat leerden ze in Amerika pas aan het eind van second grade, dus het is logisch dat ze dat nog niet kan. Maar het zou me niets verbazen als Carlijn dat binnen een maand onder de knie heeft. Myrthe heeft ook een vulpen nodig, maar de hare wordt niet door school verstrekt, dus daar moeten we nog even voor op pad. Ook haar dag was erg leuk, ze hadden al wat geschiedenis gehad, verkeersles en wat geschreven over de zomervakantie en lekker buiten gespeeld. Wat ook mooi is, is dat ik door het 8x per dag heen en weer fietsen geen sportschool meer nodig heb. aan het eind van de schooldag stond mijn kilometerteller op 23.77 km.!!!
Om kwart over 9 stonden de Nederlanders voor de deur, maar de container was er nog niet. Deze kwam pas om kwart over 11... En de Belgen waren er nog later, dat gaat lekker. Maar ze pakken alles gelijk aan en nu gaat het lossen erg snel. Ondertussen heb ik Myrthe en Carlijn opgehaald en weggebracht naar school en iets voor 2 uur is de container leeg. Maar dan gaat het echte werk beginnen. Er zijn 453 stuks verhuisgoed binnengebracht met een totaal gewicht van 6073 kilo en dat moet allemaal uitgepakt worden.
Sander stort zich op het garage-deel, dat allemaal bij gebrek aan een '3 car garage' in en rondom het tuinhuis is gezet, ik ga de keukenspullen uitpakken en de Belgische Polen vertrekken naar boven om alle bedden en kasten in elkaar te zetten. Eén tegenvaller, onze 2,5 meter lange en 2,36 meter hoge garderobekast past niet in de 'Master BedRoom'. En daar gaan heel veel kleren in, die we nu ergens anders kwijt moeten. Myrthe en Carlijn zijn natuurlijk gewoon naar school en Sophie ziet haar kans met al die mensen over de vloer en 2 ouders die druk bezig zijn: "Mag ik Barbie Modeshow spelen?" "Tuurlijk!", klinkt het in koor.
Ons Amsterdammertje is ook weer mee
Om kwart voor 2 is de container leeg en vertrekken ook de Nederlanders, da's snel verdiend voor de mannen, eerst 2 uur wachten, daarna 2 uur uitpakken en daarna gelijk naar huis, want "dan zijn we mooi voor de files thuis..." Onze Belgische Polen gaan echter keihard door en lachen zich een breuk als ik de IKEA-handleidingen laat zien voor de kinderbedden. Blijkt dat ze vorige week precies zo'n bed en garderobekast in elkaar hebben gezet. Ook Carlijn's bed draaien ze gemakkelijk in elkaar, lang leve de globalisering.
Een uurtje later mag ik weer op de fiets springen om de dames op te halen, vanochtend had ik ze even snel met de auto heen gebracht, maat dat doe je niet voor je lol. De hoeveelheid verkeersdrempels op onze route en de krappe straatjes rond school maken de rit geen pretje. Geef mij maar de fiets. Na wat drinken en opnieuw vrolijke verhalen over school gaat iedereen zijn eigen dingen doen. Dat wil zeggen...
Myrthe duikt bijna in mijn laptop,
Sophie heeft een flesje bellenblaas gevonden
en Carlijn helpt mij in de keuken.
De berg karton en papier in de achtertuin is belachelijk, bij elk driedubbel ingepakt kopje zegt Carlijn: "Dat was weer een boom." Verder blijkt dat de keuken in Amerika toch wel veel bergruimte had ondanks zijn authentieke kastjes, ik kom kastruimte te kort. Het is veel te snel etenstijd, maar koken zit er niet in in deze bende. De Belgen snijden al het karton aan stukken, gooien het achterin hun busje en vertrekken naar hun hotel en wij gaan ook naar een hotel...., het restaurant daarvan tenminste.
Vlakbij ons huis staat Hotel de Cantharel, onderdeel van het Van der Valk concern. Het is bijna 20 jaar geleden dat ik in zo'n hotel ben geweest, het is nogal veranderd in die tijd. Geen kersje in de appelmoes, maar warme appel compote, lekkere gebakken aardappeltjes en heerlijke ossenhaas, medium zoals het hoort. De dames kiezen alledrie voor een pannekoek, zo is iedereen blij. Geen toetje, Sophie valt bijna in slaap en Myrthe en Carlijn zitten helemaal vol. Thuis liggen zij al snel in bed en wij schuiven nog wat spullen in kasten en zetten wat dozen op zolder, maar houden het om kwart over 10 voor gezien. DONE voor vandaag, morgen is er weer een dag.
