Om in Roosendaal te komen met de trein moet je een flink stukje om. Eerst pak je de trein naar Amersfoort, daar stap je over op de trein naar Utrecht. In Utrecht pak je de trein naar Rotterdam en dan ben je nog niet klaar, je neemt de trein naar Vlissingen en mag je na ruim een half uur uitstappen in Roosendaal. Hè hè, €23,90 lichter en 2 uur en een kwartier later ben je er. Met de auto doe je het in 1½ uur en hoef je niet eerst naar het station te fietsen en parkeer je voor de deur. Maar goed, die auto gaan we nou net ophalen. Vanaf het station is het nog 1,9 kilometer lopen.
En dan denk je dat je alles goed geregeld hebt. Ik heb zo veel keer gebeld naar onze 'Car Handler', dat ze bijna gestoord van mij werden. Én op maandag kwam de e-mail, dat "de toestemming tot wegvoering, inzake de aangifte ten invoer van Uw Volvo, is ontvangen van de douane. Uw wagen staat momenteel in opslag te Roosendaal en kan daar worden afgehaald". Nou duidelijker kan niet, lijkt mij. En wat gebeurt er als Sander zich meldt in Roosendaal? O meneer, het papiertje van de douane met de stempel erop hebben we nog niet... Wel G&#%$*&V(*&%)@$D!!!
Sander moet even (uiteindelijk 3 kwartier...) wachten, maar dan is het papiertje er en mag hij in de auto wegrijden. Zonder problemen, hij startte zelf, de accu die we er op het laatste moment in Amerika in hebben gezet, doet zijn werk goed. YES! Het RDW-keuringsstation zit om de hoek, Sander had ook naar Arnhem kunnen gaan, maar door het langere wachten had hij zoiets, dan is het maar geregeld. Ook hier moet natuurlijk gewacht worden, maar het is voor een goed doel. Helaas ontdekt de keurmeester een scheurtje in de hoes van de homokineet, dat hadden we niet voorzien. Ik wist niet eens waar dat ding zat, de naam is in ieder geval erg grappig. Verder is er iets met de lampen, maar dat hadden we wel verwacht. Deze dingen moeten gefixt worden en daarna keuren ze 'm goed. Het enige is, is dat we daarvoor weer terugmoeten naar Roosendaal...
Iets voor half 3 is Sander thuis, bijna 8 uur nadat hij vanochtend is weggefietst. It's been a long day, en het autogedoe is nog niet klaar. Nadat ik de dames van school heb gehaald, rijden we naar de plaatselijke VOLVO-dealer. Die homokineethoes moet vervangen worden en er moeten nieuwe lampen ingezet worden. Het is prima, dat de auto daar op het terrein blijft. Dan is hij ook gelijk voor handen als er een opening is in het schema, want de eerste mogelijkheid voor een echte afspraak is 23 september. "Wat?", zeggen Sander en ik gelijk. "Ja, we hebben het erg druk hier", zegt de werkplaats-meneer, bijna trots. 't Is bizar, zo lang wachten, maar over 2 weken is de auto klaar en goedgekeurd. Keepin' our fingers crossed...
