Wat ik nog vergeten ben te melden over gisteren: goedkoop is duurkoop! De nieuwe stoel is welgeteld 5 minuten in gebruik geweest en toen wilde Sander opstaan, leunde daarvoor op de armsteunen en KRAK!!! Wel g**p%^&#%^f***.
Onze tweede taak voor vandaag is dat ding bij de winkel dumpen, het is dan wel zondag en ze zijn gesloten, maar wij zijn er vanaf. Maar als eerste gaan we alles inpakken en wegwezen. Om half 10 rijdt Sophie ons met een big, big smile (natuurlijk bij Sander op schoot) van de camping af.
Voordat we weer wat kilometers op de teller zetten, moet er getankt worden, zowel benzine als koffie. Later horen we dat de dames in de auto wedjes leggen of papa snoep geschept heeft of niet. Groot is dan ook de teleurstelling als hij alleen met koffie naar buiten komt. Maar even later ben ik de held!
Kristiansund ligt op 3 eilanden en om daar af te komen, moeten diverse bruggen en tunnels gepasseerd worden én ‘bompenger’ (=tol) betaald worden. En in dit geweldige land moet je niet alleen voor je auto betalen, maar ook voor de inzittenden…………. Alleen de tolmensen zijn flink bijziend, want de éne keer zien ze de bijrijder niet, terwijl die doorgaans het geld geeft of een deel van de kinderen op de achterbank niet. Wij zeggen niets :).
Het doel van de dag ligt ruim 300 km naar het oosten, zelfs vlakbij de Zweedse grens, in de omgeving van Røros. Dit is een eeuwenoud en hoogstgelegen stadje van Noorwegen op 628 meter. In de 17de eeuw werd hier in de heuvels koper ontdekt en het winnen hiervan heeft zeer veel mensen, maar vooral de koning van Denemarken, geen windeieren gelegd. Het stadscentrum is in 1980 op de Werelderfgoedlijst van UNESCO gezet.
Maar goed, eerst moet er nog wat gereden worden, de omgeving doet erg Amerikaans aan. De ruimte, het groen, de huizen met hun garages beneden en ‘wrap around porches’, de rust. Ergens in het Sunndal picknicken we en mag ik gaan sturen.
Achteraf bezien hadden we ons hier zeker een paar dagen kunnen vermaken, want de natuur is spectaculair mooi. Dat weten we nu, toen reden we door; via Oppdal, één van Noorwegens beste skistations, een stukje over de E6 (snelweg Oslo-Trondheim) omhoog en weer snel eraf richting Tynset. De camping daar keuren we af, de dames vinden de speeltuin wel mooi, maar wij kijken en luisteren liever naar iets anders dan een drukke weg. Dan gaan we maar door op weg naar Røros en vinden na 15 km een heel mooi, rustig aan een rivier gelegen camping.
Opnieuw, met de kennis van nu… als de gemiddelde leeftijd van de campinggasten ver boven de 70 ligt en 9 van de 10 auto’s een Duitse kentekenplaat heeft, moet je vooral DOORRIJDEN!!! Dat klinkt misschien wat hard, maar ja, that’s life. De tent staat wel prachtig, pal aan de rivier Glomma, de langste en grootste van Noorwegen, waar het blijkbaar geweldig vissen is. Dat is tenminste wat onze Duitse buren allemaal doen…
Helaas betrekt het weer, het begint te regenen en het wordt koud. Voor het eerst sinds jaren zetten we de tafel in de tent, gaan alle ramen en deuren dicht en eten we binnen!
Morgen weer mooi weer!!! NOT. Maar we laten ons op maandagochtend niet van ons plan afhouden door sombere luchten, we slapen weliswaar lekker uit, maar gaan na het ontbijt op pad. Eerst nog koffie halen in Os en dan op naar Røros!
De auto parkeren we bij het station en daarna lopen we over de weg hierboven op de foto, de Kjerkgate, omhoog naar het kopermijnmuseum gevestigd in de voormalige Smelthytta.
Het museum over de geschiedenis van de koperwinning in deze streek is best leuk, alleen jammer dat alles in het Noors staat. Gelukkig krijg je wel een A4-tje met de Engelse vertaling. Wat wel bijzonder mooi is, is de benedenverdieping met zeer grote maquettes op schaal, over hoe een mijn vroeger werkte. Hoe ze waterkracht gebruikten en daarvoor paarden om alles binnen de mijn te vervoeren. Het was alleen behoorlijk donker beneden, dus mijn foto’s zijn niet écht gelukt…
De houten huizen in het centrum, waarvan sommige 300 jaar oud zijn, zijn ontsnapt aan de branden die zoveel Noorse houten steden hebben verwoest. De Røros Kirkje werd gebouwd in 1784 en was ooit het enige stenen gebouw in de stad. Mijnwerkwerkers gereedschap is als versiering tegen de vierkante witte toren aangebracht.
Nu onze hersenen weer voldoende gestimuleerd zijn, gaan we op zoek naar een een restaurant. We vinden een leuke en als we de menukaart bekijken worden we allemaal blij: hamburgers, pizza’s en pannenkoeken!
Na het eten lopen we nog een rondje, maar we hebben het wel gezien. Op de terugweg halen we boodschappen en rijden terug naar de tent. Daar lezen we, spelen yahtzee, wordt er gevoetbald en als avondeten maak ik (!) soep met brood. Verder is er helaas weinig te doen voor de dames, dus morgen wordt weer een reisdag naar een iets jongere camping met hopelijk een speeltuin en/of wat andere kinderen om mee te spelen.
