Opnieuw heeft ze geen idee. Het is ongelofelijk als je ziet met hoeveel fantasie ze speelt of tekent of zingt, hoe weinig ze kan verzinnen voor deze verjaardag. Maar uiteindelijk komt ze op chocolade-muffins. Maar dan wel zelfgemaakte! En dus staan we dinsdagmiddag met z'n allen in de keuken. Iedereen wil helpen, zo smelt Carlijn de boter, leegt Sophie de zakjes chocomix in de schaal en meet Myrthe de meel, melk en suiker af. Mij rest de fijne klusjes als de eieren breken en de sour cream afmeten. We moeten een dubbele hoeveelheid maken, in totaal hebben we 24 muffins, terwijl Carlijn 16 kinderen in de klas heeft. Vinden wij niet erg...
In januari waren wij erg druk met projecten voor school van Myrthe en Carlijn. Myrthe heeft haar cijfer voor haar longhouse-project al lang gekregen, maar Carlijns cijfer voor haar Ruby Bridges-project liet op zich wachten, maar woensdag was het zover. En het was het wachten waard: een A+! Haar juf heeft nog een mooie toelichting gegeven en Carlijn straalde van oor tot oor. Ook kon ze het niet laten om even tegen Myrthe te zeggen dat zij 'maar' een A had...
De dag kon al niet kapot, maar werd alleen maar beter toen we thuis kwamen, want er stond weer een pakje van Amazon.com voor de voordeur, geadresseerd aan Carlijn. Snel maken we wat warms te drinken, want het is koud buiten en dan mag Carlijn de doos openmaken. Het is een cadeau van Machteld en Arkie en het is het spel Apples to Apples. Het ziet ernaar uit dat wij een druk weekend gaan krijgen met zoveel nieuwe spellen om te leren. Maar Carlijn is ontzettend verwend door iedereen en onze dank is groot.Sophie blijft ons verbazen met haar opmerkingen. Zo zaten we gisteravond aan tafel en het was tijd voor het toetje, yoghurt. Haar schaaltje zit vol en ineens zegt ze: "Thank you for the food before us and our family, friends and love around us". Je krijgt er toch tranen van in je ogen? Blijkt dat ze dit op school zeggen voordat ze hun drinken opdrinken en snack opeten. Ook juf was helemaal trots dat Sophie dat uit zichzelf had gezegd. Verder merk je dat ze erg met letters en cijfers bezig is, maar of het allemaal correct is? Zo hangen nog steeds de slingers voor Carlijn in de kamer, omdat we zaterdag haar kinderfeestje geven. Eén van de slingers is een 'hartelijk gefeliciteerd'-slinger. Sophie ziet de letters, wijst ernaar en zegt: "dat zijn letters hè mama, er staat J-O-R-N-A". Ze spreekt de letters op zijn engels uit, blijkbaar hoort ze mij erg vaak mijn achternaam spellen... Wel herkent ze haar eigen letter 'S' en kent ze de cijfers die nodig zijn om melk op te warmen in de magnetron, nl. 3-0-0 voor 3 minuten, 2 bekers en START!
Baby, it's cold outside, dus we hadden het kunnen verwachten... de Bottini-truck is weer langs geweest. Het was al over 5 uur, toen hij ineens voor ons huis stopte. Toevallig stonden Sander en ik allebei in de kamer en wierpen tegelijkertijd onze armen omhoog en riepen keihard "whyyyyyy!". Je weet dat hij komt, het is nl. bokkie koud hier de laatste dagen, maar toch baal je als een stekker als hij bij jouw huis stopt. Nu (21:30 uur) is het bv. -11.8°C, maar de gevoelstemperatuur ligt 
nog een paar graden lager. Vannacht zal het zeker -15°C worden. De chauffeur stapt uit, trekt de slang naar onze voordeur, waar de opening zit, koppelt de slang vast en tanken maar. De teller stopt pas bij 206,9 gallon, dat is 783,2 liter! Een gallon kost $2,899, dus in 5 minuten zijn wij $599,80 armer. Aaaaaaaaaaaaaaaaaah.
