Het weer van de afgelopen dagen is funest voor het wegdek. En 'wij', als staat New York, staan toch al niet bekend om onze geweldige wegen. Zelfs op vakantie in Yellowstone vroeg een dame van de supermarkt aan ons of de New York Thruway een geasfalteerde spoorweg was. Grapjas! Het begon afgelopen dinsdag met sneeuw, dit veranderde in ijsregen, daarna werd het erg koud en de afgelopen 2 dagen heeft het af en toe flink geregend. Gevolg: potholes.Hoewel ik op vrijdag dacht dat Sophie ook een week vrij had, kwam ik er gister achter dat zij gewoon naar school 'moet' deze week. Wat wel weer leuk is, is dat Myrthe en Carlijn nu eindelijk haar school van binnen kunnen bekijken. Vol trots loopt Sophie haar klas binnen en vertelt haar juffen hoe haar grote zussen heten. Na een kus en een knuffel rij ik met de 2 grote dames dwars door Poughkeepsie naar All Sport. De
rit is één groot slalomfeest met op elk kruispunt trucks van de Highway Department, die de gaten in de weg proberen te repareren. Een pothole ontstaat op plaatsen waar het asfalt al scheuren vertoont en er veel vocht bij komt. Als je dan het weer van ons hebt van de laatste dagen, koud, warm, koud, het water bevriest en het ontdooit weer, het asfalt brokkelt los, de laag onder het asfalt spoelt weg en voila: een gat in de weg of a pothole of ein Schlagloch of un nid-de-poule of 甌穴 (I love Wikipedia!). Diverse wegen zijn zelfs afgesloten geweest om de wegen op te lappen, want hoewel ik eerder zei 'repareren', eigenlijk doen ze niets meer dan wat nieuw asfalt in het gat scheppen, beetje afvlakken en that's it.Na 4 miles hobbelen over Hooker Avenue mag ik eindelijk Route 9 opdraaien, waar gewoon goed asfalt ligt. Het is dan ook een zeer belangrijke verkeersader, dus ze moeten wel. Maar het is schandalig hoe sommige wegen er hier bijliggen, maar ja, 'you get what you pay for' en dat is in dit geval niets, want wegenbelasting bestaat niet in dit land.
Carlijn is uitgenodigd voor 'play date' vanmiddag met Maddie, zodra we bij hen binnen zijn, trekt Sophie ook haar jas uit en wil blijven. Dat gaat helaas niet, maar gelukkig laat ze zich makkelijk meenemen als ik beloof dat ze nog even mag spelen als we Carlijn ophalen. Ik rij met Myrthe en Sophie naar de Poughkeepsie Galleria voor een speurtocht naar cadeautjes voor 
Carlijn, ze wordt 7 jaar en weet niets te vragen, hoe erg is dat? Gistermiddag zijn we al bij Barnes&Noble geweest, omdat ze wat mochten uitzoeken voor hun goede rapporten. Myrthe had zo een paar boeken te pakken, waaronder een prachtige: The Wandmaker's Guidebook, maar Carlijn moest echt zoeken. Je zult zien dat ze over een week een hele wenslijst heeft...
