Toen ik om 9 uur bij Sophie's school wegreed naar All Sport, hoorde ik op de radio dat één schooldistrict alle naschoolse activiteiten had afgelast. En hoewel we al 2½ jaar hier wonen, viel het kwartje niet gelijk. Ik had beter moeten weten. Want vooral in Amerika geldt het spreekwoord, als er één schaap over de dam is, volgen er meer... Als ik om half 11 terug naar huis rij, met gelukkig de radio aan, val ik midden in een ellenlange lijst van 'school closings'. Huh, what's going on? Er is niets aan de hand, de zon schijnt, het is droog en toch gaat de school over een uurtje dicht?
Het schooldistrict heeft voor dit soort 'nood'situaties een automatisch communicatiesysteem, dat alle ouders belt. Maar natuurlijk heeft mijn telefoon geen bereik bij All Sport en gaat pas af in de auto. Voice mail. De enige plek waar mijn mobiel het doet, is thuis, heel handig. Snel bel ik Sander, want Sophie's school gaat ook uit om 11:30 uur, maar hij is al thuis!!! Mijn Superman, met een goede telefoon, die het zelfs in de clean_room doet. Omdat hij mij niet kon bereiken en ik normaal gesproken tot 11:15 uur bij All Sport ben en van daaruit naar Sophie's school rij, is hij maar naar huis gereden om om half 12 Myrthe en Carlijn van school te halen. Geweldig geregeld dus. Na een snelle douchebeurt en een bakkie koffie vertrek ik naar Sophie en Sander haalt Myrthe en Carlijn lopend op, want bij Early dismissals is het altijd een gekkenhuis bij school.