En wat een mazzel hebben we weer. We zeggen het wel vaker en het is nog de waarheid ook, wij zijn een stel zondagskinderen! Natuurlijk verliep in het begin niet alles vlekkeloos, zo hebben we heel lang op onze container moeten wachten en toen deze eindelijk voor ons huis stond, bleek dat de Amerikaanse douane 'm geopend had voor een routine check en dat ze met onze spullen op zo'n respectloze manier zijn omgegaan, echt ongelofelijk. We hadden voor ruim €1000 schade. Ook over het verkrijgen van een rijbewijs in de staat New York kan ik een boek schrijven. Maar de wijk, waar we zijn komen wonen, beantwoordde al onze verwachtingen. De mensen zijn zo ontzettend vriendelijk en open en geinteresseerd. We vielen met onze neus in de boter.
Waarom zo sentimenteel? Wel, de kogel is door de kerk, we keren terug naar 'the Motherland'. Sander's werk liep hier op z'n eind en er kwam een mooi aanbod voor 'iets' in Europa. Maar dat wil niet zeggen dat we gemengde gevoelens hebben. En de reacties die we krijgen op de komende verhuizing zijn werkelijk hartverwarmend. "Oh no, you guys are moving? We're gonna miss you, you're one of the good ones!" of de reactie van één van de Kindergarten juffen: "We were so looking forward to having Sophie in our class" en dat we "such a nice family" zijn. Natuurlijk zijn er heel, heel veel leuke kanten aan teruggaan naar Nederland, maar wij gaan de mensen en het leven hier ontzettend missen.
