Zoals dinsdag, Sander moest naar New York City voor een Russisch visum. De parkeerplaats bij het treinstation heeft slechts een minimaal aantal parkeerplaatsen voor 'non permit'-houders. En dus bied ik aan om hem wel even weg te brengen. Alleen..., de trein gaat om 7:17 AM. En dus moet ik ook de dames om iets na half 7 eruit halen en zitten we met z'n allen om 10 voor 7 in de auto. Gaap. Voordeel was wel dat we heel rustig aan konden doen met het ontbijt.
Half 9 Myrthe en Carlijn naar school, 9 uur Sophie naar school, half 10 stepklas begint, daarna gewichtentraining, 11 uur snel douchen want om half 12 is Sophie's school uit. Bij mooi weer zijn de kinderen altijd buiten aan het spelen en pikken de ouders ze op bij de speeltuin. Zodra ik aan kom lopen en Sophie mij ziet, begint ze te huilen. Ik krijg een verhaal te horen over dat Sophie aan één tafel zat met allemaal B O Y S, juf spelt het woord ipv het te zeggen, en dat ze dat niet wilde, maar dat juf het eerst niet begreep en dat ze niet van tafel mocht wisselen, tranen met tuiten. Ook voelt ze warm en hoest ze veel. Kortom, ik voel me bijna schuldig dat ik haar naar school gebracht heb vanochtend, terwijl er om 9 uur niets met haar aan de hand was. Ze huilt op weg naar de auto, ze huilt in de auto, totdat ze in slaap valt. Thuis zegt ze ineens dat haar oor pijn doet. Dat heb ik nog nooit gehoord. Ik bel met Sander en we besluiten dat dit toch wel het moment is om de dokter te bellen. En alsof ze het door heeft... Sophie wordt wakker, zet een stralend gezicht op en vraagt naar warme chocomel met slagroom! Het is 28°C buiten. Maar als mijn zieke meisje dat wil, kan ze het krijgen. Maar volgens haar is ze niet meer ziek, "mijn oor doet geen pijn meer".
Sander was dus naar New York voor een visum en vanaf nu zijn wij Friends of Russia! Als inwoner van een EU-land is het veel gemakkelijker om een visum te krijgen dan voor Amerikanen. Sander moest $100 betalen en kon 'm na een uurtje ophalen. Amerikanen in dezelfde rij moesten $131 betalen en hebben 'm pas na 10 werkdagen. Wil je 'm sneller, dan moet je betalen, voor 'same day' $300. Sander vreesde dat hij bv. op vrijdag weer heen zou moeten, dus was erg blij met deze snelle service. Om 14:17 uur kon ik 'm weer ophalen bij het station, echter Sophie's afspraak bij de dokter was een half uurtje later en toen de trein ook nog eens vertraging had, begon ik 'm flink te knijpen. 10 Minuten te laat kwam de trein eindelijk aan, snel rij ik naar huis, drop Sander, die als een speer Myrthe en Carlijn gaat ophalen van school. Ik rij naar de dokter, maar het is druk op de weg, nu alle scholen uit zijn. Lang leve de mobiele telefoon, ik bel dat we later komen, no problem.
We hoeven totaal niet lang te wachten bij de dokter, vreemd, ik heb wel eens afspraken aan het begin van de werkdag gehad, die al een half uur te laat starten en nu, aan het eind van de dag loopt ze op schema. Wat Sophie meldde over haar oor blijkt juist, de dokter ziet een beginnende (of eindigende?) oorontsteking. Ik krijg een recept mee voor anti biotica, maar omdat Sophie alweer zoveel beter is, mag ik het aankijken of zo'n kuur echt wel nodig is. Fijn zo'n dokter die je laat meedenken. Ik betaal de 'co payment', Sophie krijgt een sticker en ik rij weer naar huis, drop Sophie en ga bijna dezelfde weg weer terug, want ik heb een afspraak bij mijn kapper. Lekker even een uurtje relaxen.
Met een fris, strak kapsel kom ik weer thuis, Sander is gaar van een dag reizen, maar is gelukkig van zijn al 4 dagen durende hoofdpijn af. Dat moet gevierd worden: Applebee's!!!
Op woensdag mocht ik om 9 uur bij de Volvo dealer verschijnen voor een minimale reparatie (er komt geen vloeistof uit de ruitensproeier) en een 'software update'. Duurt ongeveer een uurtje werd van tevoren gezegd. Ze hebben geen leenauto beschikbaar, maar een uurtje kunnen Sophie en ik het wel uithouden in de speelruimte bij de dealer. En het moet gezegd, de krakkemikkige lego tafel van de Ned. dealer valt in het niet bij de hoeveelheid speelgoed die hier beschikbaar is. Een enorme BRIO treintafel, heel veel Barbie-poppen met kleertjes, TV met videobanden("Wat zijn dit?", vraagt Sophie). Maar ja, al het speelgoed in de wereld zorgt niet voor een snelle fix van mijn auto. Na een uur komt de service mevrouw vertellen dat ze nog steeds bezig zijn met de software, daarna is het ruitenwisserprobleem aan de beurt. Na een half uur komt ze vertellen dat de nieuwe pomp erin zit en dat ze 'm aan het testen zijn. Even later komt ze vragen wat voor spul wij op de ruiten spuiten, want alle leidingen zijn verstopt... O come on! Alsof we bewust dat ding volgooien met troep, zodat ik voor mijn lol 2 uur bij een autodealer met crappy koffie kan zitten.
Ondertussen is de salesmeneer ook al tig keer langs gelopen, mij glimlachend aankijkend. Vorige week heb ik nl. een testrit gemaakt in een auto, waarna ik heb besloten dat ik geen SUV-rijders ben. Je zit veel te hoog en hebt totaal geen contact met de weg. Wat ook suckte, was dat ik de auto (XC90) niet alleen meekreeg. Die verkoper kwam naast mij zitten en vertelde welk rondje ik mocht rijden. Het voelde net alsof ik weer op rijles zat: bij het volgende stoplicht rechtsaf. Alsof je in een rondje van 5 minuten beslist of je een auto gaat kopen. Wat ik wil weten, was wat dat ding op de snelweg kan en ik wilde naar Sander's kantoor rijden zodat we er even samen in konden zitten. Dan maar niet.
Anyway, na 2½ uur was de auto klaar, het enige wat gedaan is is de software update. De pomp bleek uiteindelijk niet kapot te zijn, maar een heel klein tussenstukje was verstopt. Deze moet besteld worden, dus daar mag ik nog voor terugkomen. Joepie. Ook probeerden ze me nog een megareparatie aan de airco aan te smeren. Het houdt nooit op bij die dealers en ondertussen $100 per uur schrijven. Ik krijg prompt Andre Hazes in mijn hoofd, die zingt over de laatste keer.
Ik mag nog even bij Sander langs om iets voor zijn laptop af te leveren en dan doe ik iets wat ik eigenlijk maar zeer zelden doe, ineens sta ik bij de Starbucks drive thru. En ik doe helemaal gek, ik bestel geen kleintje (Tall), maar een medium (Venti) Caramelatte Macchiato. $4,05 please, op zich is het natuurlijk bezopen dat je 4 dollar uitgeeft aan één beker koffie, maar wat smaakt het goed na de bocht van de Volvodealer. Ik rij gelijk door naar de Stop&Shop voor boodschappen, de (koel)kast was vanochtend zo leeg, ik had niet eens fruit voor snacktime en moest 3 Graham_crackers aan Myrthe en Carlijn meegeven. Niet dat zij dat erg vonden... Pas tegen half 2 ben ik thuis, snel alles uitpakken, want dat heerlijk warme weer is niet echt goed voor je vlees- en melkprodukten. Lunchtime voor Sophie en mij.
We halen Myrthe en Carlijn van school, natuurlijk blijven we spelen. Nu Sander binnenkort weer op reis mag, misbruik ik, nu het nog kan, zijn BBQ kwaliteiten ten volste, vanavond staan porc chops op het menu, jammie. De dames liggen op een redelijke tijd in bed en 's avonds zitten we allebei met een laptop voor onze neus aan tafel. gezellig joh!
Vandaag, donderdag, moet ik echt de was doen. De sokkenmanden van de dames worden erg leeg. Maar ook is het mijn vaste sportdag en moet Sophie naar school. Gelukkig is ze helemaal beter en ze belooft dat ze niet zal huilen. Om 7 uur zit ik al de was te sorteren en gaat de eerste lading in de machine, er zullen nog vele volgen. Dames eruit, ontbijten, lunchbags klaarmaken, nu met fruit, 'permission slip' tekenen en check bijvoegen voor Myrthe's school trip naar Albany, opfrissen voor school, lekker op de fiets. Het belooft een mooie dag te worden. Het sporten gaat lekker, ik ken inmiddels zoveel mensen daar dat het zelfs gezellig is. Na het sporten volgt weer een korte douchebeurt, voordeel van het korte haar is dat ik supersnel klaar ben.
Bij school word ik luidkeels begroet door Sophie, die roept dat ze niet gehuild heeft! Gelukkig maar. Thuis staat er nog veel was op mij te wachten, maar ook bel ik de opticien of mijn brillen binnen zijn gekomen. Vorige week heb ik 2 nieuwe brillen besteld, één gewone en één zonnebril met galzen op sterkte. En hoera, mijn zonnebril is binnen!!! Die wil ik gelijk hebben, want de voorspellingen zijn erg goed voor de komende dagen. Verder is hij ook vooral erg cool! Snel halen we bij Blockbuster nog een gift card voor de Movies basket, die Myrthe's klas maakt voor het schoolfeest van morgenavond en het is alweer tijd om naar school te fietsen. Crazy, er zitten te weinig uren in een dag. We blijven niet te lang spelen, want Myrthe heeft veel huiswerk. Dat komt mooi uit, want er is nog genoeg te doen in huis. Morgen komt iemand van het verhuisbedrijf langs, je wilt zo iemand niet door een rommelhuis laten lopen. Hoewel, bij een verhuizing blijft je huis ook niet echt netjes...
Sander brouwt een heerlijk tomatensoepje en ik bak mijn 'signature' brood, focaccia. Gepaard met Boursin is dat onovertroffen lekker. Na het eten schrijft Myrthe een juich-email aan haar beste vriendin Antonia. Vandaag kreeg ik nl. een brief over Field day(=soort sportdag), waar ik teamleader zal zijn, samen met nog 5 ouders over een team van +/- 20 kinderen. Antonia zit bij ons in het team, net als nog 3 vriendinnen van Myrthe en Carlijn. Helemaal geweldig, field day is pas op de 17de, maar de voorpret is het halve werk.
De was is nog lang niet klaar, maar ik wel. Bedtijd!
