Nu de lente echt is ingetreden, gaan wij wel elke dag op de fiets naar school. Sophie bij mij achterop en Carlijn en Myrthe op hun eigen fiets. Ik fiets vlak achter Carlijn, want zij kan nog wel eens, al flierefluitend om zich heen kijkend, naar het midden van de weg gaan. Myrthe fietst eigenlijk al de hele tijd alleen voor ons uit. En dat doet ze keurig. Om bij school te komen, moeten we het laatste stukje over Hagan Drive, de toegangsweg van onze wijk. Nu valt de drukte op zich wel mee, maar mensen zijn hier gewoon (nog) niet gewend aan fietsers en iets anders wat me is opgevallen, is dat Amerikanen heel erg rechts op hun helft rijden. In Nederland leer je tijdens de rijles juist dat je meer richting de middenstreep moet rijden. Soms geven ze je niet echt veel ruimte als ze inhalen. Anderen zijn juist weer bijna overdreven voorzichtig, ze remmen ontzettend af en halen in terwijl ze op de andere weghelft rijden!
Maar goed, op dinsdag- en vrijdagochtend moet Myrthe eerder (7:55 uur) op school zijn voor koorrepetitie. En dat betekent dat de rest ook vroeg mee moet, want normaal bracht Sander Myrthe weg en ging daarna door naar zijn werk. Maar hij zit nog steeds in Nederland... Vanochtend hebben we de knoop doorgehakt, Myrthe is het er ook mee eens, ze gaat alleen naar school. Tijd om los te laten en ze is er klaar voor. We spreken af dat ze even belt als ze is aangekomen, en daar gaat ze! Ik ben net boven en heb mijn cornflakes in mijn kom gedaan als de telefoon gaat. Ze is er al...
