Om half 7 gaat Sanders horloge af, Fairfield Inn serveert ontbijt vanaf 7 uur, dus dan willen we klaar staan. De dames hebben heerlijk geslapen, ondanks dat ze met z'n drieën in één bed liggen. De meeste hotels hebben kamers met dubbele bedden en met 'n beetje mazzel zijn het queens (152 bij 203 cm), maar ze hebben ook op fulls of doubles (135 bij 190) geslapen en zelfs dat gaat prima. Het ontbijt stelt niet zoveel voor, wat cornflakes en broodjes, maar ook sinaasappelsap en thee en koffie. Wij zijn zuiplappen 's ochtends, dus we zijn al snel tevreden.Om kwart voor 8 rijden we weg. We willen als het even kan Chicago vermijden en uitkomen in Peru, linksonder Chicago. Maar ja, dan moet je niet de Tomtom volgen, want die kiest de snelste route en die gaat meestal niet met een weide bocht om een stad heen (Francilienne), maar er dwars doorheen (Périférique). We vinden het ook zo raar dat we steeds tol moeten betalen,
terwijl we op de kaart hadden gezien dat we maar voor één stukje hoeven te betalen. En als ik ook al niet de plaatsen op de kaart kan vinden, ik zocht natuurlijk op totaal de verkeerde plek, en we een indrukwekkende skyline op zien doemen, gaat er een lichtje branden... Heeee, volgens mij gaan we dwars door Chicago! Leuk joh. Het is spitsuur, dus lekker druk. En na ruim 3 weken ruimte en rust op de wegen worden we hier met onze neus op het feit gedrukt dat we
terugrijden naar de Oostkust en dat het hier ietsje drukker, ietsje maar, is dan bv. in Big Sky Montana. Wat ook bijdraagt aan de fun is dat ze bezig zijn met enorme wegwerkzaamheden rond Chicago. Afritten zijn afgesloten, nieuwe afritten zijn gecreëerd en dat weet de Tomtom natuurlijk niet en onze kaart ook niet. Kortom, toen we even fout reden, werd het heel gezellig in de auto... Gelukkig vinden we al snel de goede weg (Indiana Toll Road) en mogen we $2 tol betalen om over de Chicago Skyway Bridge te rijden. Wat een slecht wegdek, en daar betaal je dan ook nog voor!Nu wordt het tijd voor de waarheid: vlak voordat we op vakantie gingen, heeft Sander een radardetector gekocht en heel subtiel achter de achteruitkijkspiegel weggewerkt. Want in Amerika, land of the free, heb je het recht om te weten dat je 'under surveillance' staat. De hele vakantie is hij afgegaan vanwege deuropeners of
snelheidsmeters bij werkzaamheden (your speed is...), maar tot nu toe hebben we geen directe hit van een LEO gehad. Dat zal vandaag veranderen. Wat is een LEO? Een Law Enforcement Officer. Zodra de detector een radar- of lasersignaal oppikt, begint hij te piepen, elk signaal heeft een ander geluid en vooral bij de laser schrik je je wild. Op de website van de fabrikant kan je vanalles lezen om vooral het bezit van een detector goed te praten. Het is nl. ook voor je eigen veiligheid, omdat de politie vaak controleert op risicovolle plekken en zo weet je waar die zijn. Maar ook dat wanneer een politieradar een snelheid klokt, de radar niet aangeeft welke auto hij heeft geklokt. Lees meer op de Radar Detector School: http://www.escortradar.com/detector-school-3.htm.De snelheidslimiet op de brug is 45 miles, dat rijden we ongeveer en zodra we de brug over zijn, begint de detector te loeien, laser! Sander had de politieauto al gezien, zegt hij, maar de bestuurder in de auto op de linkerbaan schuin achter ons niet en die reed ook niet echt 45. De sirenes en lampen gaan aan en de politiewagen zet de achtervolging in en de auto wordt aan de kant gezet. Wow, dat was even spannend.
Na de brug rijden we het prachtige Indiana binnen en iets anders valt ons op. Niet alleen rijdt
men minder sociaal, maar het lijkt wel of iedereen aan het bellen is. En het gevolg daarvan is dat we een paar idioten tegenkomen, die absoluut niet doorhebben, hoe idioot ze zelf bezig zijn. Zoals die vrouw in die veel te grote auto met een jong meisje naast haar, iets ouder dan Myrthe, die continu links rijdt, bellend en op het éne moment 50 rijdt en dan weer 75. Heel irritant. Maar we laten ons niet gekmaken, daarvoor moeten we nog teveel miles rijden. De cruise control staat aan, het verstand gaat op oneindig en de zoveelste DVD zit in de speler. Met het binnenrijden van Indiana verliezen we een uur, want we zitten weer in onze eigen East Coast tijdzone.Opnieuw is het lekker warm vandaag en voor de lunch gaan we, zoals gewoonlijk, picknicken. Lekker warm blijkt een understatement, het is HOT en humid en na een paar boterhammen zijn we blij als we weer in de koele auto mogen. Onze picknickplek was tevens het Welcome Center voor Ohio, waar we weer een paar mooie kaarten gescoord hebben van o.a. state parks en een overzicht van alle hotels langs de Interstate. Want hoewel Sander graag wil kamperen, zie ik het niet echt zitten om de tent op te zetten in een temperatuur van boven de 34°C. Inmiddels heb ik ook het gevoel mogen beleven om gelaserd te worden. Je hart klopt in je keel, je schrikt je een ongeluk, ook al doe je niets verkeerds. Op het lasermoment rijd ik op de rechterbaan en wordt ingehaald door een auto die een hele tijd gelijk met mij opreed, maar blijkbaar ineens zin had om mij in te halen. De politieauto staat in de middenberm en zodra wij er voorbij zijn, zet hij z'n zwaailichten aan en draait de snelweg op. Holy sh*t. En hoewel ik mij keurig aan de limiet houd, krijg ik het toch even erg warm. Maar de agent haalt niet mij, maar de inhaler van de weg. Pffff!
Vlak voor Cleveland nemen we afscheid van de I90 en volgen vanaf nu de I80 tot diep in Pennsylvania. We gaan trouwens niet kamperen, maar slapen weer in een hotel vannacht. Het is gewoon te heet. Het wordt de Sleep Inn in Austintown, OH. Natuurlijk moet er gezwommen worden en daarna kijken we in de Tomtom welke restaurants er in de buurt zitten. En nu merken we echt dat we weer aan de East Coast zitten, want we zijn weer in Ruby Tuesdayland! Daar gaan we heen, want Ruby serveert een andere favoriet van ons: Southwestern Spring Rolls! Na het eten loop ik nog even naar een drugstore, we zijn onze tandenborstels en tandpasta kwijt, dus ik moet even nieuwe halen. Hoppa, $25... In onze hotelkamer kijken we samen naar The Fresh Prince en vallen redelijk makkelijk in slaap, ondanks dat het kleinere bedden zijn.Milesstand: 6088
Doorkruiste staten: Wisconsin (5 miles), Illinois, Indiana, Ohio
