We hebben goed opgelet gisteravond bij de ranger en zijn klaar voor een wandeling. Blijf bij elkaar en maak geluid is het devies. Nou, dat moet lukken met 2 praatgrage dames, alleen dat bij elkaar blijven is soms een probleem, omdat vooral Myrthe graag haar eigen tempo loopt. De wandeling gaat naar een waterval, is 5,2 miles lang en klimt 213 meter. Prima te doen dus voor ons. De wandeling begint naast de camping en eigenlijk wordt die 200 meter hoogteverschil gelijk in het begin genomen. We lopen door een bos en komen bij een splitsing, we moeten wel linksaf want naar rechts mogen we niet. Eén van 
de tips die de ranger had gegeven was om elke minuut een kreet te roepen en dan niet 'Hey bear', want dat doet iedereen al. Wij kiezen voor 'MOOSE' en zeker na dit bordje blijven we het trouw doen. Een andere anti-beer-maatregel die wij trouwens genomen hebben, is het scheidsrechterfluitje van Sander aan Sophie geven. Als je even inzoomt bij de foto hieronder, zie je de Terriërskleuren om haar nek. De wandeling is prachtig, we lopen op het éne moment over een open stuk zoals rechts en het volgende moment lopen we door een dicht bos, met besjes. MOOSE!!! De wand op de achtergrond is de Ptarmigan Wall, een enorm hoge wand 
uitgesleten door gletschers duizenden jaren geleden. Vrijwel de hele tijd hebben we ruim uitzicht naar het westen en kijken diep de Swiftcurrent Valley in en omhoog naar de hoge pieken, die ons omringen. De hoogste is Mt. Wilbur, 2841 meter, Mt. Grinnel ligt meer naar het zuiden en is 2698 meter hoog en rechts van Mt. Wilbur ligt op de continental divide de Ahern Peak. Na een uurtje komen we bij de Ptarmigan Falls aan. Dit is een prachtige plek om een appel te eten. Sander kan zoals gewoonlijk niet lang stilzitten en begint met het bouwen van een dam en al snel helpen Myrthe en Carlijn mee. De stenen zijn zeer glad, maar dat is juist een uitdaging en Carlijn test de zolen van haar Meindl schoenen uit. Ze houden het, al is ze wel wat voorzichtiger omdat ze even daarvoor uitgegleden was en een natte broek heeft opgelopen. Maar dat mag de pret niet 
drukken, het is heerlijk weer, die is zo weer droog. Ik mag Sophie naar beneden dragen, maar we hebben onze wandelstokken mee, dat ontlast je knieën aanzienlijk. Ondanks dat we over dezelfde route terug moeten, zie je toch weer hele andere dingen. We volgen de wand van de Apikuni Mountain, een hele kale berg van 2764 m., waar we (behalve ik dan) eergisteren de beren hebben gezien. We blijven dus bedacht op geritsel in de bessenstruiken, maar ook nu zien of horen we niets. Rond 2 uur zijn we weer terug bij het startpunt en gaan we lunchen bij de tent.De rest van de middag vermaken we ons rondom de tent en camping. Myrthe en Carlijn werken in hun Junior Ranger boek. Zo is één van de opdrachten, plaats de dieren bij één van de vier grote habitats van het park (alpine, bos, water of grasland) en teken of schrijf de namen van de dieren die daar ook wonen. Bij elke opdracht staat of het een makkelijke of een uitdagende is en Carlijn is supertrots als ze, met enige hulp, 2 uitdagende heeft gedaan. Van de 15 opdrachten moet je er 5 maken, geen leeftijdsonderscheid in dit park. Maar ze zijn wel gratis in dit park en veruit de mooiste! Ook gaan we naar het riviertje dat lang de camping stroomt. Deze keer hebben de dames geen sokken aan en al snel loopt iedereen tot aan hun korte broek in het water. Zelfs Sophie heeft de smaak te pakken en helpt mee met grote stenen zoeken voor een dam. Alleen bij haar is het water wat sneller bij de rand van haar korte broek. En omdat het ook nog behoorlijk stroomt, is het erg grappig om haar te zien 'worstelen'. Gelukkig willen haar grote zussen haar graag helpen.
We hebben totaal geen zin om te koken, vooral ook omdat we nogal beperkt zijn in onze menukeuze doordat we de BBQ niet mogen gebruiken en de winkels hier niet echt een uitgebreid assortiment hebben. Ze hebben wel OVERAL Heineken en zelfs Grolsch in de meeste (camping)winkels. Makes you proud!!! We halen pizza bij het restaurant dat bij het Swiftcurrent Motel zit en omdat we toch makkelijk bezig zijn, halen we ook het dessert daar. Koffie voor ons en ijs voor de dames. En wat is het druk op de
parkeerplaats?! Hé, rangers, hé telescopen, hé BEREN. En ik kan ze met het blote oog zien!!! Ze zijn ver weg op de berg, maar dat vinden we dichtbij genoeg, we zien ze rennen en kijken af en toe door de telescopen. Ge-wel-dig! We hebben vanmiddag gedoucht, dus gaan lekker fris de slaapzak in en hopen op een rustigere nacht dan de afgelopen nacht.
