Eén van de dingen die je moet doen in dit park is de Going-to-the-Sun Road rijden. Deze weg loopt dwars door het park heen van St. Mary naar Apgar langs bergmeren, hoge pieken en diepe valleien. We rijden rond 11 uur weg bij de camping en het is meteen duidelijk dat de wind uit een andere richting waait, we kunnen veel meer van de omgeving zien. Met de Glacierkrant op schoot gaan we alle Points of Interest langs. Het eerste stuk rijdt je langs Saint Mary Lake, een prachtig meer van 10 miles lang. In de krant staat een routekaart en daarop de plaatsen die de moeite waard zijn, dus als we nr. 24 zien, roep ik 'STOP'. Dit is één van de meest gefotografeerde uitzichten van het park: Wild Goose Island. Een stukje verder is de Jackson 
Glacier Overlook, volgens de krant 'the best view of a glacier from anywhere on the Sun Road'. Ok, heel mooi. Maar dan hebben de schrijvers van de krant nog nooit de Aletschgletscher gezien vanaf de Riederalp... Of de Vallée Blanche, of, of, of... We hebben te veel vergelijkingsmateriaal, we merken dat we veel herinneringen ophalen van vorige vakanties en hoe gek we zijn ook op de bergwereld, een berg is een berg en een bergpas hebben we vaker gereden. En als ze in de krant ook nog eens blijven doorzagen over hoe geweldig de bouwers van de Road wel waren, dan weten we het op een gegeven moment wel.
We rijden door naar het Visitor Center bij de Logan Pass. waar ook de Continental Divide loopt. De parkeerplaats is vol, zegt een bordje, maar we zijn eigenwijs en proberen het toch. Als geroepen gaat net iemand weg en prikken wij onze auto er snel in. Eigenlijk wilden we alleen even kijken hier bovenop de berg, maar zien dat er een mooie wandeling loopt richting Hidden Lake. Wat ook belangrijk is, is dat het niet al te steil omhoog gaat. Sander heeft last van zijn hiel, dus de drager gaat op mijn rug. Maar eerst moet iedereen ingesmeerd worden en van bergschoenen worden 
voorzien, waterflessen worden gevuld en we gooien wat snackspul in de zak van de drager. De wandeling die we gaan doen is de Hidden Lake Overlook Trail, 3 miles heen en terug en loopt over bergweiden naar een 'dramatic view at Overlook Lake'. Ook schijnt er veel wildlife te zitten, marmotten, berggeiten en soms een grizzly. En bighornsheep!!! Kijk maar eens goed naar de foto: zoekplaatje! De wandeling is prachtig. Sophie loopt heel stoer omhoog en pas op het laatst neemt Sander haar op de schouders. Myrthe en Carlijn hebben zoals gewoonlijk hun eigen tempo en wachten af en toe op ons. Uiteindelijk komen we samen aan bij het 
uitkijkpunt en nemen de tijd om van het uitzicht te genieten. We drinken wat en eten van de deluxe notenmix, powerfood! Want ik moet Sophie in de drager naar beneden dragen. Goede training voor de bovenbeenspieren... Zoals altijd gaat de weg omlaag altijd sneller, hoewel nu ook pijnlijker voor mij, want ongeveer de helft van het pad bestaat uit plankiers met heel veel treden om de kwetsbare bodem te beschermen. Aan het eind wacht weer het Visitor Center met de bijbehorende winkel, maar we halen wel wat souveniers bij 'onze' winkel bij de camping.
We gaan weer terug naar de camping, de Sun Road gaat eigenlijk door, maar dan wordt het weer zo'n 'rondje' dat te lang is en ook weten we niet of bepaalde wegen open zijn vanwege de bosbranden. Verder is het allang lunchtijd geweest en we hebben trek gekregen van de wandeling. Op naar een picknickplek dus. Die blijkt pas weer bij het meer te vinden te 
zijn. Maar het is wel een prachtige plek. Myrthe en Carlijn willen terug naar de camping om de badpakken te halen en te gaan zwemmen, maar dat lijkt ons niet zo'n goed idee. Dit meer is kkkkkoud, aangezien het o.a. gevoed wordt door gletschers. Maar probeer daar maar eens 2 koppige, want gevuld met Westfries bloed, dames van te overtuigen. We gaan terug naar de camping, er moet gekookt worden en afgewassen (keep your campsite CLEAN). Alles kost meer tijd, want afwassen doe je bij de tent, water voor het afwassen kook je zelf. Er is immers geen warm stromend water hier en zelfs geen afwasbakken. Daar blijft nl. vaak prut inliggen en dat trekt beren aan.
Maar we zijn op tijd klaar voor het praatje, we hebben zelfs nog tijd om een bak koffie te halen. De ranger, die komt vertellen over de beer is geweldig. Ook hij is een gepensioneerde leraar en laat ons af en toe dubbel liggen van het lachen. Ik neem alles wat hij zegt diep in mij op, want morgen kunnen we het misschien wel nodig hebben als we gaan wandelen. Als de ranger klaar is, staan Myrthe en Carlijn vooraan om een handtekening te laten zetten op hun Junior Rangerboek, we zaten ook vooraan speciaal voor dit doel... We lopen nog even langs de winkel, want de dames hebben gezien dat ze daar ijs verkopen en gelukkig willen ze zonder morren één ijsje delen. Niet omdat wij cheap zijn, maar omdat de ijs'jes' in dit land enorm zijn. Bedtijd!Milesstand: 3762
