We rijden weer door de prachtige Black Hills richtig Rapid City, waar we Interstate 90 opnieuw op ons pad zullen vinden. Maar eerst nog daar komen, want ook al zijn het maar 50 miles, de weg slingert en gaat door redelijk bewoond gebied. Op een gegeven moment vallen deze borden langs de weg op. Sinds 1979 worden in South Dakota deze borden geplaatst op plaatsen waar iemand verongelukt is, soms staan er zelfs 3 op een rij...Na een uur komen we in de buurt van Rapid City en we volgen de truck route om niet dwars door het centrum te hoeven. Daarna draaien we de I90 op en in principe kunnen we die tot in New York blijven volgen. Maar, op 60 miles ligt Badlands National Park vlakbij de Interstate, dat kunnen we niet voorbij laten gaan. Alleen de Badlands lijken niet de enige toeristische attractie te zijn langs deze route. Vanaf het moment dat we op de I90 zitten, zien we billboards in de velden staan, die wijzen op Wall Drug. Free ice water, coffee 5ct., Wall
Drug, as seen on tv, Wall drug, free coffee and donuts for honeymooners, veterans, hunters, truck drivers, bla bla bla. De hele Interstate staat er vol mee. Wall Drug ligt in het plaatsje Wall en is een 'cowboy-themed' winkelcentrum, warenhuis, ooit begonnen als drogisterijtje. Ze schijnen $400.000 per jaar uit te geven aan billboards en langs 500 miles van de I90 staan ze! Ik vond deze link op internet: http://video.google.com/videoplay?docid=3844593596810998893
We nemen de afrit naar Wall (Drug), maar gaan niet linksaf maar rechtsaf, richting de Badlands. Voor waarschijnlijk de laatste keer deze vakantie laten we onze National Park Pass zien en scoren we een parkboekje. We weten uit de boeken hoe de Badlands er ongeveer uitzien, maar voorlopig rijden we door prairie/grasland totdat er ineens een afrit naar rechts is. "Eraf, eraf", roep ik naar Sander, de driver, "hier is Pinnacles Overlook". NICE! Het gras houdt abrupt op en we kijken naar een surrealistisch landschap in alle kleuren rood, bruin en alles ertussen. De foto doet geen recht aan de werkelijke kleuren. Het waait ontzettend, je voelt de leegte. Ik rijd verder, 
zodat Sander ook kan genieten van de omgeving. Eerst rijden we bovenop een plateau, maar na een paar haarspeldbochten, bekijken we ineens de Badlands vanaf de bodem. We kijken onze ogen uit, vooral ook omdat je het gevoel hebt dat je echt in het park zit en niet vanaf een afstand erop neer kijkt, zoals bv bij de Grand Canyon. Er volgen 2 heuse passen op deze Scenic Byway, de Bigfoot Pass en de Cedar Pass. Na Cedar Pass rijden we het park weer uit en de prairie weer in. Dit beeld, gras, gras, gras, zal bij ons blijven voor de rest van de dag. Vlak voord
at we de Interstate weer oprijden, halen we een bak (0,7 liter...) koffie. Naast het tankstation is de Minuteman Missile National Historic Site, een overblijfsel uit de koude oorlog, toen er in de Upper Great Plains meer dan 1000 raketten klaar stonden om gelanceerd te worden. Zo'n raket kon binnen een uur zijn doel bereiken, zelfs als dat 10.000 km. verder ligt. Hij vloog met een snelheid van meer dan 24.000 km. per uur en kon de USA van oost naar west oversteken binnen 10 minuten.Dat zijn fikse afstanden... Wij mogen ook nog een stukje, meer dan 240 miles op dezelfde weg om precies te zijn! De eerste plaats die we passeren, is Kadoka en vanaf daar komen de spoorlijnen weer in beeld. Omdat we KOA's en andere commerciële campings hebben afgezworen, gaan we in onze South Dakota-brouchures op zoek naar een camping in één van de state parks. Het wordt Lake Vermillion, iets ten westen van Sioux Falls, vlakbij de grens met Minnesota. Het park staat in de Tomtom, dus dat komt mooi uit. Maar voordat we daar zijn, volgen we de oneindig lange I90. Dit is prairieland. Gras, graan, soms een
stadje, meer niet. Alleen als we in de buurt van de Missouri river komen, wordt het wat groener en heuvelachtiger om ons heen. Aan de oostkant van de Missouri ligt Chamberlain, een redelijk grote plaats met veel restaurants. Daar gaan we lunchen, de dames gedragen zich voorbeeldig achterin, dus hebben wel een happy meal verdiend! En wij vinden een Crispy Chicken Ranch BLT met frietjes ook wel lekker op z'n tijd...Na de lunch is het nog iets meer dan 100 miles naar de camping. Op de kaart zien we dat we vlak langs New Holland rijden en Mount Vernon en Scotland en DeSmet, vernoemd naar een Belgische missionaris uit de 19de eeuw. Na anderhalf uur mogen we van de snelweg af en rijden door manshoge maïsvelden richting het meer. Maar we zien helemaal niets en twijfelen aan de Tomtom. De twijfel is
ongegrond (always trust the tomtom...) en ineens zien we de afrit naar links voor het State Park. Twee aardige dames verwelkomen ons en nadat we wel $10 hebben betaald, rijden we naar onze plek. Opnieuw worden we niet teleurgesteld, wat een prachtige plek. We mogen voor het eerst deze vakantie onze tent op echt groen gras neerzetten!!! Alleen, wat is het humid. Het ziet eruit alsof er even voordat wij aangekomen zijn een gigantische onweersbui is overgetrokken. De weg is nat en er staan wat plassen op ons plekje, maar vooral de klamme deken die over je heen valt zodra je de auto uitstapt, is niet te missen. We weten gelijk weer waarom we naar The West zijn gereden deze zomer. Al puffend en zwetend zetten we de tent op, maar daarna is het tijd voor een biertje voor ons en een wandeling naar de speeltuin voor de dames. Omdat we al warm gegeten hebben bij de Mac, maken we het onszelf gemakkelijk vanavond en smeren wat broodjes en eten yoghurt toe. Het wordt al snel donker en als het tijd wordt om te douchen, word ik ineens heel lui en pak de auto naar de badhokken (die best ver van onze tent weg waren). Op de heenweg mag Sophie voorin en vind dit helemaal super, op de terugweg is Carlijn aan de beurt. Ze komen amper boven het raam uit! Bedtijd, ook voor ons, want door de muggen is het niet echt plezierig buitenzitten. We missen de bergen nu al!Milesstand: 5094
