zondag 23 september 2007

Dag 24 (21/8): Waar gaan we heen? Ik ga ook mee! (Sophie's lijfspreuk)

Zelden hebben we zo'n slechte nacht meegemaakt als deze. Omdat het de hele dag behoorlijk warm was, hadden we de (donzen) slaapzakken in hoes en auto gelaten en alleen de lakenzakken uitgepakt, in de veronderstelling dat het de hele nacht warm zou blijven. NOT! Eerst konden we de slaap niet vatten vanwege de warmte, daarna konden we niet in slaap blijven vanwege kou. Op een gegeven moment is Sander naar de auto gelopen, die niet naast de tent geparkeerd mocht worden, maar een stukje verder stond, om de fleecedekens te halen. Echter toen zijn wat muggen mee de slaaptent ingevlogen, die ons flink te pakken hebben genomen...

Het is dus ook niet verbazingwekkend, dat we er vroeg uit zijn vandaag. Het grappige is, dat voordat de zon opkomt er geen wolkje aan de lucht is, maar daarna trekt alles dicht en wordt het mistig. Alles is drijfnat van de dauw, maar dat mag de pret niet drukken. Wij ruimen de spullen op en Myrthe verzorgt het ontbijt. Erg handig zo'n grote dochter!

Er staat vandaag weer een fikse afstand op het programma. We gaan weer naar onze favoriete Interstate 90 en blijven daarop voor zeker 400 miles. Maar eerst doorkruizen we Minnesota en gaan bij het Wisconsin Welcome Center langs om te informeren naar een ferrydienst over Lake Michigan om Chicago te omzeilen en om eventueel bovenlangs de meren terug naar huis te rijden, i.p.v. dezelfde route onderlangs als op de heenweg te rijden. Maar eerst nog even South Dakota uitrijden, maar dat is na 43 miles al gebeurt. We vieren het met een superbeker koffie (0,7 liter), waardoor we na een uur weer moeten stoppen voor een plaspauze...

Dit deel van Minnesota zou net zo goed Nederland kunnen heten, het is alleen iets weidser en er rijden meer pick up-trucks. En de boerderijen zien er wat anders uit. Maar verder is het hier plat en leeg. Eens in de 30 miles komen we langs een stad(je), maar dat is het wel. Na 280 miles door het rustige, platte Minnesota te hebben gereden, passeren we de Mississippi en zijn we in Wisconsin, the Dairy State. Zodra we voorbij Onalaska zijn, zien we een bord waarop staat dat we vlakbij het Welcome Center zijn.

We willen weten wat de ferry kost, of we moeten reserveren, hoe vaak hij vaart, kortom alles... Het centrum barst uit z'n voegen met folders, alles wat je wilt weten over deze staat is hier te vinden. Geweldige uitvinding deze centers, je hoeft ook nooit meer een wegenkaart te kopen, hier krijg je een recente gratis mee. Maar de ferry is niet gratis, helemaal niet zelfs: $350, plus hij vaart op een ongunstige tijd nl. 's middags, zodat je in het begin van de avond aankomt en gelijk een slaapplek moet zoeken. Het ferryplan wordt geschrapt en we pakken de kaart erbij, wat gaan we nu doen...? Eerst lunchen en vervolgens weer een stukje rijden.

Wisconsin valt ons, zeker in het begin, alles mee. Als je bedenkt, dat ze op hun nummerplaten 'the dairy state' hebben staan, heb je een heel ander idee dan wat wij zien vandaag. Het landschap is glooiend en groen en met veel bomen. Ik had eindeloze weilanden verwacht, met koeien erop, maar we zien totaal geen grootschalige landbouw. Bij Portage komt de I94 erbij en wordt het drukker op de weg. We rijden nu echt de bewoonde wereld weer in, maar voor vandaag zijn we er bijna. Ons hotel ligt nog net in Wisconsin, in Beloit.

Het wordt opnieuw een Fairfield Inn en het gebouw is een kopie van het hotel op de heenweg in Peru, IL. Er is een zwembad én een Aldi als buurman! Nou ja, zeg... We gaan eerst zwemmen en vervolgens gaan we even bij de Aldi kijken. Helaas hebben ze niet de (duitse) dingen die we wel eens in NL haalden, zoals de pepitamix, of klusbier (heeeeeeel goedkoop), of hagelslag, of lekkere worst. Maar ze hebben wel bruin brood en een nep-Duo Penotti uit België. Verder halen we nog wat knabbelspul mee voor morgen in de auto en gaan weer op pad. Volgende stop: Applebee's. 23 Dagen geleden hebben we voor het eerst de Boneless Hot Buffalo Chicken Wings geproefd en we willen het weer. Jammie, maar HOT HOT HOT. De rest smaakte ook zeer goed en met een volle buik rijden we de auto naar de overkant van de straat, waar de Walmart is. Toch wel fijn, die bewoonde wereld, we kunnen weer shoppen! De dames hebben een paar nieuwe DVD's verdiend en Sander vindt supercoole knalroze sandalen met lampjes in de zool voor Carlijn, want haar oude vallen uit elkaar (en stinken 'n beetje). Daarna gaan we weer terug naar ons hotel. In slaap vallen gaat lastig met 5 personen in één kamer, zeker als het merendeel onder de 9 jaar is. We kijken dus maar wat tv en komen terecht bij 'The fresh prince of Bell Air'. Het blijkt dat iedereen dit erg leuk vindt, alleen Sophie valt in slaap. Maar dat is uiteindelijk de bedoeling natuurlijk van in bed liggen...

Milesstand: 5598

Doorkruiste staten: South Dakota, Minnesota, Wisconsin