De favoriete openingszin van Amerikanen is "How are you doing", het wordt standaard gezegd bij elke ontmoeting en nadat ik daar eerst heel erg aan moest wennen (en aan Joey van Friends moest denken), heb ik nu mijn antwoord direct klaar: "I'm good/fine/ok, thanks and how are you?" Alleen deze dagen wordt eraan toegevoegd, "are you done yet?" waarmee het doen van de kerstinkopen wordt bedoeld. En ja, ik ben klaar, maar volgens mij ben ik de enige hier, iedereen loopt rond in een waas, is gehaast, de parkeerplaatsen zijn vol en alle winkels zijn een puinhoop. Op de tv wordt in elk programma overlevingstips gegeven hoe je de 'holidays' door kan komen of 'great gifts for under $50'. Ligt het aan mij, of geeft men hier veel meer uit? En het vreemde is, iedereen weet dat op 26 december de uitverkoop begint...Wat ook verschillend is van Nederland, is dat hier niets ingepakt wordt door de winkels. OK, waarschijnlijk wel als je een mooi sieraad koopt bij een juwelier of een luxe parfum, maar taferelen zoals bij de Bijenkorf ben ik hier nog niet tegen gekomen. Daar vroegen mensen zelfs of
we flessen shampoo wilden inpakken, in het officiële Bijenkorf papier natuurlijk, dat men wèl weet dat de fles Elsève bij de Bijenkorf gekocht is.... Ik heb af en toe nog nachtmerries over de enorme dozen met Playmobil piratenschepen en Baby Born poppen erin. Je kan trouwens wel je cadeaus laten inpakken in de Mall, maar dat wordt tegen betaling gedaan buiten de winkels, door vrijwilligers namens organisaties als het Leger des Heils of JWI, een Joodse dames organisatie. Huh? Ook maakt men veel gebruik van gift bags en boxes. Snel klaar en het ziet er mooi uit. Alleen ben je aan tasje en bijbehorend vloeipapier al gauw wat dollars kwijt...
Anyway, op een gegeven moment gaat het hele Kerstmisgebeuren je wel uit de keel hangen en is het tijd voor eenvoudig vermaak: sleeën! Toen ik vanmiddag de dames ophaalde van school vroeg LeeAnn, moeder van Maddie en Sarah, of we meegingen sleeën bij Casperkill Country Club. Ik had daar al vaker over gehoord, dat je daar goed kon sleeën en het is bij ons om de hoek. Casperkill heeft een 18-holes golf course, zwembaden, fitness centrum, zalencomplex, bowlingbaan en Carlijn is hier een jaar naar pre-school geweest. We kennen het dus wel, maar niet als slee-bestemming!
En het was geweldig. Sophie ging helemaal los en heeft elke slee uitgeprobeerd, zelfs ronde 'schotels' waarmee ze achteruit de helling afging! Haar favoriete slee bleef echter onze oude vertrouwde rode slee met remhendels (is dit een woord?). Het grappige was dat één van de moeders mij vroeg af dat een geïmporteerde slee was, want toen zij in hun huis kwamen wonen, hadden ze zo'n slee in hun garage gevonden, die van de vorige bewoners was geweest die uit Duitsland kwamen. "No, it's from Holland", heb ik met trots gezegd.
Onze groene slee was topfavoriet, hij is nl. pijlsnel en door de bolle vorm een beetje bestuurbaar. Hierboven gaan Carlijn voorop en Maddie er achteraan hangend keihard naar beneden. Na 2 uur sleeën vinden we het welletjes, zelf ben ik ook tig keer de heuvel op en af geweest om Sophie's slee naar boven te trekken. En dat terwijl ik vanochtend ook al naar de gym ben geweest De maan staat al hoog aan de hemel en Sophie vraagt of het al bedtijd is.
