Hagan Elementary School, de school van Myrthe en Carlijn, heeft voor het gebouw een groot geasfalteerd plein, waar o.a. 's ochtends en 's middags de kinderen worden gedropt en opgehaald die niet met de schoolbus gaan, de zgn. 'walkers'. Alleen ze lopen niet, tenminste (bij het ophalen) lopen ze naar een klaarstaande auto, waar moederlief met draaiende motor al 10 minuten in zit te wachten. De auto's staan zeer gedisciplineerd in een lange rij en rijden één voor één voor bij de groep kinderen, die vervolgens instappen. Natuurlijk onder het toeziend oog van vele 'verkeersbrigadiers', de Kindergarten teacher assistants. Dit plein, waar ook tijdens recess op gespeeld wordt en basketball palen staan, moet goed schoon geploegd worden voor de verkeersstroom en alle sneeuw wordt naar één kant geschoven. En dat is natuurlijk een geweldige plek om te spelen!
Alle kinderen, die na school blijven spelen, weten dat ze er pas heen mogen zodra de auto's weg zijn, maar zodra dat het geval is, vliegen ze erheen. Het is maar goed dat ze van top tot teen zijn ingepakt met sneeuwbroeken, snow boots, warme jassen en sjaals, want ze duiken de sneeuw in. Hier zijn ze in een sneeuwballengevecht met Joshua. Er zaten trouwens meer kinderen aan de andere kant van de heuvel, niet dat ze allemaal tegen één kind aan het gooien waren... Joshua's moeder riep nog: "No throwing!" 
Maar hoe kan je nou een kind verbieden om sneeuwballen te gooien? Dat is toch de bedoeling van sneeuw? Gelukkig zag ze dat later ook in, want zei ze, zo leren ze ook hoe ver ze kunnen gaan e.d. Conflictoplossing. Soms vraag ik mij af waar de pioniersgeest van dit volk gebleven is. Sommige moeders zijn zo bang en durven niets en voel ik me weer de onverantwoordelijke moeder, die alles goed vind. Ik houd meer van wat afstand en grijp in als ze te ver lijken te gaan, maar hier willen ze het liefst er bovenop zitten. Een andere favoriete bezigheid is glijbanen 
creeëren, op een gegeven moment, als je maar vaak genoeg met je sneeuwbroek naar beneden glijdt, zijn ze echt glad. De laatste foto is samen met Erika, het zusje van Joshua. Sophie noemt haar 'my big friend' en ze spelen heel leuk samen, ondanks dat Erika zeker een jaar ouder is.Erika gaat trouwens naar dezelfde school als Sophie. Tenminste ik hoop dat Sophie in januari terecht kan bij het 3-jarigen programma. Ze ziet het nl. helemaal zitten om naar school gebracht te worden en dat ik vervolgens wegga en haar later weer ophaal. Dit in tegenstelling tot het Mommy-and-me-program, waar ik erbij bleef en wat maar een klein uurtje duurde. Ik heb al tig keer gebeld, maar word niet teruggebeld. Dat gebeurt me iets te vaak hier, dat mensen gewoon niet terugbellen, ondanks dat je berichten op het antwoordapparaat hebt achtergelaten. Anyway, het zal wel goedkomen.
