Vandaag beginnen we aan de Blue_Ridge_Parkway, een 469 miles lang werkloosheidsproject gestart in de jaren '30. Het is het langste en smalste nationale park ter wereld en het meest bezochte onderdeel van het National Park System. Maar eerst moeten we er nog even heen rijden. Om half 9 
passeren we de Georgia-North Carolina state line en daarna duurt het nog anderhalf uur voordat we bij het bezoekerscentrum staan. De zeer behulpzame 'rangers' vertellen dat er diverse wegwerkzaamheden langs de Parkway gaande zijn, de grootste gelijk aan ons begin. Hierdoor moeten we een behoorlijke omweg maken en over een hele fijne weg rijden, maar dat wisten we toen nog niet... Eerst even een Junior Ranger boek halen, kijken naar de expositie, een mok scoren en een foto maken van de prachtige bloesem buiten.
We beginnen dus de Parkway met een omleiding via Interstate 40, US 70 en de zeer bochtige NC 80. En een bochtige weg en film kijken gaat niet samen... Carlijn zei op een gegeven moment, "ik word wagenziek", waarop Sander en ik allebei zeggen dat ze niet naar het schermpje moet kijken, maar naar buiten. Even later zegt Myrthe: "ik voel me niet lekker" en hoppa, daar komt een deel van haar ontbijt eruit. Snel duik ik de berm in en mag in de koffer op zoek naar een schone broek, de rest van de dag heeft de DVDspeler niet meer aangestaan en heeft Myrthe uit voorzorg nog zeker een uur met een zakje voor haar mond gezeten, terwijl het allang beter ging. Dit is de tweede keer dat Myrthe wagenziek is geworden, de eerste keer was ergens in de Franse of Zwitserse Alpen 5 jaar geleden, maar dat weet ze nog steeds.
Ook dit overleven we weer en even later draai ik de Parkway op. We gaan eerst een stukje terug richting het zuiden, want daar vind je Mount_Mitchell, de hoogste berg ten oosten van de Mississippi. Mount Mitchell is onderdeel van de Black Mountain Range en heeft zelfs een eigen State Park. Echter, we zijn 'n beetje te vroeg hier, het seizoen begint pas in mei en dus is veel gesloten. Bovenop de berg staat een 
mooie observatietoren, maar we mogen er niet heen, want ze zijn deze aan het veranderen/opknappen. Maar er is wel een prachtige picknickplek met uitzicht op de Smokey Mountains en er ligt zelfs nog op sommige plekken sneeuw! Dus halen we de lunchspullen tevoorschijn en smeren een boterham. Op de tafel staat trouwens een 'BEAR ALERT' aangeplakt, de vuilnisbakken zijn voorzien van anti-beersluitingen, we voelen ons helemaal thuis hier. het is net als in Glacier of Yellowstone.
Sander neemt het stuur over en vanaf nu gaan we alleen nog maar naar het Noorden. We passeren Little Switzerland en even verderop ligt het Museum of North Carolina Minerals. Deze streek is zeer rijk aan mineralen en de expositie laat zien wat er gevonden wordt hier, waarvoor het gebruikt wordt en wat het voor deze regio heeft betekend. De eerste gold rush in Amerika vond nl. hier plaats vanaf 1799, toen een boer, John Reed genaamd, een intrigerende steen had losgetrokken uit een beekje en ermee naar een juwelier was gegaan. Het bleek een 17 pound zware 'gold nugget' te zijn! Ook dit museum is 'hands on', de kinderen kunnen zelf dingen 'uitvinden' en het is allemaal zeer educatief. Maar zoals altijd heeft de gift shop ook een enorme aantrekkingskracht, al is het al vanwege alle glimmende steentjes...
On y va! Op weg naar de volgende bezienswaardigheid, Linville Falls. Hiervoor moeten we zelfs een stukje lopen... dat zijn we bijna niet meer gewend, maar het is maar een klein stukje, in totaal maar 1 mile of zo. Het is een breed bospad langs een helder riviertje en van verre hoor je al de waterval. We zien alleen de bovenkant, maar dat is ook erg idyllisch. Bob_Ross zou er een prachtig schilderij van kunnen maken!Sophie is ons 'n beetje aan het uitdagen vandaag. Kijken hoe ver ze kan gaan. Heel veel en hard zingen in de auto, zeuren om een koekje, wegrennen tijdens de wandeling. En dan elke keer je weer aankijken met die grote glimlach op haar gezicht. Ze weet donders goed wat ze doet. Maar het levert mooie (zoek)plaatjes op, waar zijn ze (Carlijn en Sophie) nou?.
Bij de auto is het tijd voor een snack en beginnen we aan het laatste stuk van de dag. Inmiddels is het half 4 en we zijn al een poosje op pad. Maar de Parkway blijft prachtig, Carlijn doet een tukje en Myrthe en Sophie vermaken elkaar op de achterbank. Bij Blowing Rock is er weer een kleine omleiding, maar deze staat perfect aangegeven en na een half uurtje zitten we weer op de Parkway. Rond een uur of 5 duiken we een overlook in en gebruiken de Tomtom om een hotel in de buurt te zoeken. Het stuk Parkway, wat eraan komt, is behoorlijk dunbevolkt, er is erg weinig
keuze, dus we besluiten om de parkway te verlaten en een stukje naar het oosten te rijden naar de bewoonde wereld. Het wordt Wilkesboro, alwaar we opnieuw een Holiday Inn Express op onze route vinden. De kamers zijn splinternieuw, je moet alleen niet je 'rolloway' tegen een stopcontact aan parkeren, dan springen de stoppen...'s Avonds eten we bij Ruby Tuesday, ik had een Buffalo Chicken Burger, waar ik nu nog steeds dorst van heb... We halen bij Kohl's een nieuwe Levi's voor Myrthe, want ik heb de hare wel schoon gekregen, maar het droogt totaal niet in zo'n hotelkamer. En Carlijn heeft ook mazzel, want de tweede Levi's is voor de helft van de prijs. Tegenover de Kohl's zit een supermarkt waar we brood, yoghurt en drinken inslaan en daarna kunnen we terug naar onze hotelkamer. De 'result show' van American Idol begint om 9 uur en voor die tijd wil ik de dames schoon gebadderd en gepoetst hebben.
En Kristy Lee Cook ligt eruit, wie had dat gisteren voorspeld?!
Twee staten doorkruist vandaag, Georgia en North Carolina, en ongeveer 250 miles gereden.
