We ontbijten in onze kamer met o.a. gezond volkoren brood. Er is wel een breakfast buffet in het restaurant, maar die is erg uitgebreid en prijzig en vooral geschikt voor volwassenen met veel cholesterolrijke gerechten als de 'Country Ham Steak Breakfast, met 2 eieren, Country Ham, Red Eye Gravy (jus), Hash Brown Potatoes or Grits, Toast or Biscuits, Butter and Jelly' of de 'Mountain Trail Omelet, een omelet with Mushrooms, Peppers, Onions and top it with Swiss, American or Monterey Jack Cheese. Served withHash Brown Potatoes, Grits, two slices of Bacon or two Sausage Patties,Toast or Biscuits with Butter and Jelly'. Onze dames eten echt liever gewoon cornflakes en houden eigenlijk niet van het Amerikaanse witbrood.
Om 9 uur rijden we weg en gelijk passeren we milepost 86, de Blue Ridge Parkway (BRP) is nog 86 miles lang. We stijgen gelijk naar het hoogste punt langs de BRP in Virginia, 3950 ft. En dan heb je dat allemaal geklommen, dan daal je in 20 minuten naar het laagste punt langs de gehele BRP bij James River, 694 ft. Daarna gaan we weer terug naar de 2500 ft. We rijden door het George Washington National Forest en we zien een duidelijk verschil in het groen aan de bomen, hoe lager we zijn.Om 11 uur voltooien we de BRP en dom, dom, dom, denken even een schattig Virginiaans stadje in te rijden voor wat boodschappen en een beker koffie. Dat stadje heet Waynesboro en het is erg lelijk, tenminste dat wat wij ervan hebben gezien. De enige supermarkt, die wij vinden is een Aldi-achtige 'Save-a-lot'. Na 2 uur in de auto is het wel tijd voor een plaspauze en helaas is de wc ook erg lelijk. Erger nog, dit was de meest, sorry voor het woord, gore wc ooit. Gatverdamme, wat smerig, Carlijn hoeft gelijk niet meer ;-). Waynesboro heeft echter ook goede kanten, zo schenkt het Shell tankstation erg goede 'houseblend' koffie.
Een uurtje later rijden we opnieuw een Nationaal Park in, Shenandoah. De BRP gaat door in de Skyline_Drive(SK), een 105 mile lange 'National Scenic Byway'. Ook deze weg is ontstaan als Works_Progress_Project en schepte banen voor duizenden. Het werk begon in 1931 en de weg werd geopend in 1939. Twee miljoen mensen bezoeken het park jaarlijks. Het is echter nu zo rustig, dat we gewoon kunnen stoppen voor het bord.
Het begin van het park is erg smal, wel zijn er gelijk veel overlooks. We rijden steeds op hoogte, rond de 2500 ft, en kunnen zowel afwisselend naar het oosten in de diepte kijken als naar het westen. Deze foto is genomen bij de Moormans River Overlook, met de Sugar Hollow Reservoir in het midden. Inmiddels is het al bijna half 1, we gaan op zoek naar een picknickplek.
Bij de ingang hebben we een overzicht gekregen van de faciliteiten, die al geopend zijn. De eerste op de route is Loft Mountain bij milepost 79,5, waar ook een camping met winkel, restaurant en (natuurlijk...) gift shop te vinden is. Daar gaan we naartoe. Maar als we bij milepost 84 op een bordje Dundo picknick area zien staan , duiken we daar gelijk in. Opnieuw is er helemaal niemand, reizen in het voorseizoen heeft z'n voordelen! Maar zodra we aan tafel zitten, valt ons gelijk een ding op: hele kleine, irritante vliegjes. Ze prikken niet, maar vliegen overal in. Snel eten we, al rondlopend, onze lunch op en stappen weer snel in de auto.
Even later rijden we langs Loft Mountain, de gift shop is inderdaad open en ik wil er heen, een mok scoren. Tja, iedereen heeft z'n afwijking nietwaar?! De mevrouw bij de kassa vraagt of we al veel dieren langs de weg hebben gezien. Wel, we hebben herten gezien, veel eekhoorns, prachtige vogels zien zweven langs de rotsen. Of we al beren hebben gezien. Blijkt dat vanochtend iets verderop bij Two Mile Run een moederbeer met 3 kleintjes is gespot! Zij komt elk voorjaar naar dit gebied terug. We moeten dus goed opletten en vooral niet vergeten om in de bomen te kijken. Gelukkig mag je maar 35 miles per uur rijden in dit park, dus dat kijkt makkelijk.
Myrthe en Carlijn drukken zo ongeveer hun neus door het raam heen en hebben bedongen, dat als we een beer zien, zij een gave Junior Ranger hoed krijgen. Die deal durven wij wel te maken, want de kans dat we echt een beer zien is minimaal. En helaas, we zien vanalles, maar geen beren. 20 Miles verder is Big Meadows met het Byrd Visitor Center. Hier is een mooie tentoonstelling te zien over de aanleg van de Skyline Drive door de 
Civilian_Conservation_Corps. Ook leren we dat aan het begin van de 20ste eeuw meer Amerikanen in de stad leefden dan op het platteland en met de toenemende welvaart, meer vrije tijd en de beschikbaarheid van vervoer er behoefte was aan recreatiegebieden op redelijke afstand van de stad. Ook toen hadden ze al gift shops en was de segregatie nog volop aanwezig met aparte rest area's, shops en cottages voor blanken en zwarten...Bij de balie van de Park Rangers zie ik dat de Skyland Resort nog 21 kamers vrij heeft, daar gaan we heen, we hebben de smaak van het overnachten in een NP Lodge helemaal te pakken. Om 3 uur rijden we het terrein op en ik loop naar de lobby. En deze keer hebben we geen mazzel, terwijl dat normaal onze 'middle name' is. Er is een conventie dit weekend en alle kamers zitten vol. Ik probeer het nog met het argument dat zowel bij de inrit als bij het bezoekerscentrum staat aangegeven dat er 'rooms available' zijn, maar ja, ze kunnen er geen kamers bijbreien.
Wat nu? Er zijn geen hotels oid in het noorden van het park, dus rijden we naar de volgende picknickplek om te bedenken wat we gaan doen en ondertussen wat fruit te nuttigen. Heee, dit komt bekend voor! Deze area heet Elkwallow en in oktober 2000 zijn we hier geweest met ma B en hebben hier gewandeld en wat gegeten. Alleen hadden we toen nog maar 1 kind bij ons, Carlijn was al wel in aantocht.We besluiten om door te rijden naar Front Royal en hopen daar een leuk hotel te vinden. De Skyline Drive duurt nog 20 miles en ineens stijgen we weer naar 3400 ft., om vervolgens bij 1400 ft. uit te komen bij de Shenandoah Valley Overlook. Helaas was het erg heiig vandaag, vooral het laatste deel van de rit. De foto is wat wazig.
Iets voor 5 uur rijden we Shenandoah NP uit en gelijk Front Royal in, het is niet wat we ervan hoopten. Door de avondspits is het erg druk en de meeste hotels hebben hun beste tijd gehad. En je kunt natuurlijk wel in een Hampton Inn, Quality In, Super 8, Holiday Inn, Budget Inn of Relax Inn gaan zitten, maar of dat nou zo super is? Je geeft zo weer $100 uit voor 2 bedden en een rolloway, gaat 's avonds een vette hap eten en om 10 uur ga je slapen. We gaan naar huis. De Tomtom mag ons eindelijk weer over de Interstates jagen. In no time zitten we via de I61 op onze favoriete I81 en om half 6 rijden we West Virginia binnen. 25 Minuten later zijn we in Maryland, waar we 10 minuten van genieten. Bij het welkomstcentrum van Pennsylvania eten we wat en laten de kinderen wat rondrennen. Helaas hebben we in Amerika nog nooit speeltoestellen voor kinderen bij rest area's gezien, wel uitlaatstroken met plastic-zakjes-dispensers voor honden(bezitters), maar een simpele schommel, glijbaan of klimrek zou wel leuk zijn.
Pennsylvania is een grote staat, we blijven bijna 190 miles op de I81. Ergens tussen Wilkes Barre en Scranton gooien we de tank voor de laatste keer vol en neemt Sander het stuur over voor het laatste stuk naar huis. Om half 11 komen we bij Port Jervis New York binnenrijden, nog een uurtje en dan zijn we, moe maar erg voldaan, THUIS!
