Voor ons is North Carolina vanaf nu het land van de 'Baptist Churches'. In de 24 miles, die we moeten rijden om van Wilkesboro, NC op de Blue Ridge Parkway (BRP) te komen, zien we er zeker een stuk of 15. Onderweg passeren we ook de Eastern_Continental_Divide bij Laurel Ridge op 3060 ft.De BRP is totaal anders dan wat ik me er van had voorgesteld. Vooraf zie je alleen de weg op de kaart en vraag je je af hoe je in hemelsnaam op de route kan blijven rijden in die wirwar van plattelandsweggetjes. Nu blijkt dat de BRP een op zichzelf staande weg is van geweldige kwaliteit, die, zoals de naam al zegt, deel de Blue Ridge volgt en maar door blijft gaan en door en door... Je kan bijna niet fout rijden. Alleen ook vandaag blijkt weer dat we net iets te vroeg in het seizoen zijn, veel dingen langs de weg zijn nog gesloten. Met name wc's en de officiele picknick area's zijn dicht. Maar gelukkig heeft Sophie er totaal geen moeite meer mee om in 't wild te plassen, dat was vorig jaar wel anders en om te eten kan je ook gewoon je plaid ergens op het gras neerleggen.
Om 10 uur draaien we de BRP op. Ook vandaag is het weer een prachtige dag, helder en een lekker temperatuurtje. Een van de eerste overlooks is van Stone Mountain, een 350 miljoen jaar oude berg, ontstaan door intense hitte en druk diep vanuit de aarde. Eeuwenlange erosie ontblootte de rots en veranderde het tot zijn huidige vreemde vorm. Het gesteente is zo hard, dat het niet af te graven is of te delven is.
De weg leidt ons langs prachtige plekjes en vergezichten EN weer terug in Virginia. Het is opvallend dat vrijwel direct de weg minder bochtig is en dat is m.n. voor de passagiers iets aangenamer. Gelijk over de grens in Virginia is het Blue Ridge Music Center en daar hadden we graag even willen kijken. Maar helaas: CLOSED. We kunnen zelfs niet het terrein op om bv. het amphi theater te bekijken. Dan rijden we maar door naar de volgende overlook en eten daar een appel en drinken wat. Alleen merken we dan dat we echt over een 'ridge' rijden. We waaien bijna uit onze sokken, maar ook daar weten we wat op, we gebruiken de auto als windscherm!
Even verderop zien we ineens aan de linkerkant van de weg een heel oud hutje staan. Het blijkt de cabin van Mrs. Orelena Hawks Puckett te zijn, die hier het merendeel van haar 102-jarige leven heeft gewoond. Op haar 50ste is zij vroedvrouw geworden en heeft meer dan 1000 baby's op de wereld geholpen, zelfs tot in het laatste jaar van haar leven in 1939. Het trieste is dat ze zelf 24 kinderen heeft gekregen, maar dat geeneen ouder is geworden dan 1 jaar.
Een half uurtje later komen we aan bij Mabry Mill. Het restaurant is gesloten, maar gelukkig kunnen wel kijken bij de verzameling gebouwen en werktuigen, die hier zijn geplaatst en die heel goed weergeven hoe (zwaar) het leven was hier in de Appalachen. Het eerste en tevens meest gefotografeerde object aan de BRP is Mabry Mill (foto hierboven). Hij is gebouwd in 1910 en was in bedrijf tot 1936 en werd gebruikt voor het 
malen van koren en het zagen van hout. Rondom het gebouw staan diverse bordjes met uitleg hoe alles werkte en de verschillende uitdagingen, waarvoor de Mabry's stonden. Zo was er nl. niet genoeg water om het rad aan te drijven, zodat Ed Mabry een ingenieus systeem van houten 'leidingen' heeft gebouwd, die het water van 2 extra stroompjes opvingen.
Dit is Matthews Cabin, gebouwd in 1869 nabij Galax VA, met 2 verdiepingen, elk geheel 'open floorplan'. Later heeft de familie het verbouwd door o.a. een slaapkamer te maken en een houtkachel en een metalen dak te installeren . In 1956 is dit gebouw gedoneerd aan de 'National Park Service' en balk voor balk hierheen verhuisd en teruggebracht naar de originele staat.
Deze expositie geeft goed weer hoe mensen (over)leefden in de bergen. Myrthe schrijft erover in haar Junior Ranger Book, dat 'people had to work very hard to get food and places to live in'. We zien ook een voorbeeld van een whiskey stokerij, veel Europese settlers hadden de kennis om sterke drank te stoken. Hoewel het eigenlijk illegaal was, waren de bergen een ideale plek voor 'moonshiners'. De drank zorgde voor extra inkomen.
Op de kaart zien we dat een stukje verderop, bij Smart View, er een picknickplek is. Dit wordt ons volgende doel. We hadden beter moeten weten. Alles wat met eten en eventuele vuilnis te maken heeft, is gesloten. Zo ook de picknick area's. Maar we laten ons niet uit het veld slaan: we leggen een fleecedeken op de grond, trekken de eettas en de super cooler uit de auto en gaan lunchen op het parkeerplaatsje direct voor de gesloten slagboom. Daarna lopen we even een rondje, benieuwd als we zijn naar de 'smart view'. We zien niet veel, maar wel van dichtbij de knappe hekken, die je hier overal langs de weg ziet.Na de lunch slingert de weg lanzaam naar Roanoke. Daar kan je een weg omhoog rijden naar Roanoke Mountain (2200 ft). Een smal weggetje omhoog en een ander omlaag. Natuurlijk grijpen we de kans om onze auto weer bovenop een berg te zetten. De beklimming is weliswaar niet zo spectaculair als Mount Mitchell (6684 ft) van gisteren of Mount Washington (6288 ft) 2 jaar geleden, maar we kunnen wel mooi Roanoke in het dal zien liggen.
Verderop is er een prachtige overlook van de Great Valley, welke door de Appalachen loopt van New York naar Alabama. De Iroquois en Cherokee indianen gebruikten deze vallei als Great_Indian_Warpath en naderhand (in 1730-50) trokken ook de Schots-Ierse en Duitse pioniers uit Pennsylvania hierdoor om zich in deze redio te 'settelen'.Tijd om een plan voor de rest van de dag te maken, zoals waar gaan we slapen? We besluiten om een stukje door te rijden, richting Peaks of Otter Visitor Center, omdat daar een weg naar Bedford gaat en de Tomtom misschien hotels in de buurt weet. Het Visitor Center is natuurlijk dicht, maar kijk nou, de Peaks of Otter Lodge is OPEN!!! Het is inmiddels 4 uur, zou het dan toch nog gebeuren dat we een keer in een National Park Lodge kunnen overnachten?
En jawel, ze hebben een kamer met 2 bedden en een 'rolloway' voor ons. De mevrouw somt alle faciliteiten op en ook de 'voordelen' van de afgelegen ligging: geen internet en geen mobiele telefoonontvangst. Ook zijn de kamers zonder tv of radio, mensen komen hier voor de rust... "Alleen", vraag ik, "wat is er met het meer gebeurt?". Blijkt dat de National Park Service het meer heeft laten leeglopen om de dam te repareren. Natuurlijk, na alle gesloten zwembaden op ons pad kon het niet uitblijven dat we een leeggelopen meer zouden tegenkomen.
Maar onze kamer kijkt uit op de Sharp Top, er staan stoelen buiten, we hebben nog wat biertjes in de cooler, dus de korte broek gaat aan, factor 60 wordt opgesmeerd en we genieten van ons plekje aan het 'meer'. 's Avonds eten we in het restaurant van de Lodge, lekker wijntje erbij, kortom genieten. Na het eten spelen de dames beneden in de zgn. game room op de enorme speeltafel met Lincoln_Logs. Natuurlijk kan Sander niet achterblijven en 
bouwt een gigantische toren en plaatst 1 van mijn creaties er bovenop. We lopen terug naar onze kamer en zien 3 hertjes langs het pad. Zoals Ursul de Geer altijd zei: Het is hier fantastisch!
