Je kunt er bijna de klok op gelijk zetten tegenwoordig. Een week voordat wij op vakantie gaan, krijg ik last van mijn tanden. Zo ook deze keer. In februari heb ik 2 prachtige kronen laten zetten en dacht voor een tijdje verlost te zijn van de tandarts. NOT... Afgelopen vrijdag begon mijn kaak pijn te doen, de pijn schoot naar mijn kin en mijn oren en zonder Ibuprofen kon ik niet functioneren. En dat is niet goed. Toevallig moest Carlijn vandaag naar de tandarts voor het vullen van een klein gaatje en het 'sealen' van haar 4 'grote-mensen-kiezen'. Dus ik bel maandagochtend of er dan gelijk even naar mijn probleem gekeken kon worden. Word ik 's middags teruggebeld dat ik zelf op dinsdag om 2 uur kan komen, want dan kunnen we, indien nodig, gelijk een wortelkanaalbehandeling doen. Joepie!Om 2 uur neem ik dus plaats in de stoel en de tandarts constateert dat het gewoon standaard is bij mij, kiespijn=root_canal. Ik weet dat de meesten onder ons rillen bij de gedachte, maar ik heb inmiddels zoveel ervaring dat ik gewoon ga liggen en het onderga. Sander haalt de dames met de fiets op van school en om half 4 komen zij binnen voor Carlijn's afspraak. Door mijn 'last minute' behandeling moeten zij echter een half uur wachten, sorry! Maar doordat mijn eigen tandarts het nu doet, hoef ik tenminste niet naar de 'root canal'-specialist, waar ik vorig jaar diverse keren naartoe ben geweest en waar de behandeling in twee keer wordt gedaan.
Om 4 uur ben ik klaar en mag Sophie eindelijk naar mij toekomen. Ik had haar al gehoord, vanuit de behandelkamer, maar Sander had haar, heel slim, tegengehouden om naar mij te komen. Je wilt natuurlijk niet dat zij mij zit liggen met al die troep in m'n mond. Het kind zou er gelijk een tandartsangst aan overhouden. Dan is Carlijn aan de beurt, Sander neemt Myrthe en Sophie mee naar huis en ik mag bij haar in de behandelkamer zitten. En Carlijn bewijst opnieuw dat zij een 'tough cookie' is, een stoere meid, die zonder zeuren of huilen of gillen de verdoving krijgt toegediend en haar kies laat boren. Het was trouwens zo klaar... en daarna nog fijn haar 4 achterste kiezen laat 'sealen', waarvoor haar mond heel wijd open moest. "You're such a good girl", blijft de tandarts maar zeggen.
Om kwart voor 5 zijn we klaar en als we thuis het pad oprijden, zien we dat Myrthe en Sophie de bubbels hebben gevonden, waar Sophie het vanmiddag over had, en in de tuin rondrennen met een enorme bellenblaasstok (is dit een woord?). Sander was nl. vanmiddag over de telefoon even met iemand aan het praten en mocht niet gestoord worden , zodat ik tegen Sophie zei: "Papa is aan het babbelen, straks mag je weer naar hem toe..." Babbelen betekent voor haar blijkbaar 'bubbles' en ik kon de fles met bellenblaasspul niet vinden. Het blijft lastig, tweetalig opgroeien.
Het is weer een prachtige week hier in de Hudson Valley, vanmiddag ging de temperatuur zelfs richting de 19°C. En het schijnt morgen nog beter te worden. Natuurlijk wordt het voor ons alleen maar beter, want in Florida is het overdag nu 28°C. We hebben dan ook zonnebrand ingeslagen met factor 60, ik wil geen kreeft zijn na één dag in de zon. De tuintafel staat ook weer op het deck, voorzien van een nieuwe laag verf. Vanmiddag hebben we de stoelen erbij gezet en Sophie wilde gelijk buiten lunchen.
