Op zaterdagochtend valt aan mij de eer om de auto weg te brengen. Naar Schiphol, tijdens het drukste weekend van het jaar. Dit weekend zullen zo'n half miljoen mensen op Schiphol aankomen of van Schiphol vertrekken. Op de weg ernaartoe had ik daar totaal geen last van, in mijn ééntje met de radio op tien en de cruise control op 125 km per uur zoef ik over de Nederlandse snelwegen. De kilometerteller in deze nagelnieuwe Volvo (met slechts 5000 km op de teller) is niet zo nauwkeurig als de onze, als je 125 rijdt, rij je in werkelijkheid 122 en dat is precies goed. Ook valt het weer op hoe ontzettend keurig er gereden wordt op de A1. Ligt het aan de weg, of? In mijn herinnering werd er op de A2/A12 veel harder gereden, ook door mijzelf trouwens.
Ik zit nog geen 5 minuten in de auto, als ik de verkeersberichten hoor. Geen files op mijn route, maar erger, het treinverkeer rondom Amersfoort is gestremd vanwege een blikseminslag bij het station van Amersfoort. Da's lekker, de eerste keer in zeker 4 jaar dat ik de trein neem en ik moet gelijk 'rekening houden met lange vertragingen en proberen om via een ander station te rijden'. Ik bel Sander om te vragen wat op Teletekst vermeld staat en om voor mij uit te zoeken welke route ik dan moet nemen, want zo goed ben ik nou ook weer niet op de hoogte van het NS-netwerk. Even later SMS't hij een alternatief en hopend op een snelle reparatie door ProRail rij ik naar Schiphol.
Ik volg de borden 'Rental Car Return', maar dat is dezelfde weg die naar de 'Kiss and Ride'-strook gaat. En het is druk... Maar dat komt goed uit, dan hebben de Rental-jongens het ook vast druk. Onze auto heeft nl. wat afwijkingkjes, die ons pas na een paar dagen opvielen, plus, je haalt zo'n auto op in een donkere parkeergarage en tekent voor een onbeschadigde auto en als je 'm in het daglicht ziet, zie je ineens deukjes en krasjes. De auto is verzekerd, maar met een eigen risico van €440 en dat zou zonde zijn om die kwijt te zijn. Maar de Europcar-jongen kijkt 'm niet eens grondig na, checkt alleen de kilometerstand en ondertekent zijn deel. Toch raar, voor zo'n dure auto, maar ik vind het prima en snel loop ik de garage uit naar de verhuurbalie voor de rekening.
Volgende onderdeel van de reis, kijken of ik een treinkaartje uit zo'n automaat kan krijgen. Op zich zijn de automaten in die 4 jaar niet zoveel veranderd, maar mijn pasjes werken vanochtend niet mee. Ik probeer 4 verschillende automaten, maar elke keer zeggen ze bij mijn Postbankpas, foute pas o.i.d. en bij mijn Amerikaanse pas, die hier als credit card wordt gezien, kon de automaat geen verbinding krijgen. Tja, en daar sta je dan, de rechtstreekse trein vertrekt over 3 minuten en de rijen voor de serviceloketten zijn enorm. Maar héééé, wat is dat voor iets, 2 loketten waar geen rij staat, waarom staat daar niemand? En dat is wel iets nieuws, snelloketten, waar je gelijk aan de beurt bent, maar waar je wel €0,50 toeslag betaalt op je kaartje. Nou, dat heb ik er graag voor over, de volgende directe trein gaat pas over een uur.
Stationsplein Apeldoorn
Door al dit gedoe heb ik niet eens tijd om een krant kunnen halen of een sloot koffie bij Starbucks. Maar de treinreis gaat door een voor mij nieuw stukje Nederland en verder kan ik meegenieten van diverse zeer interessante (telefoon)gesprekken. NOT, vooral die man die in het Engels een zakendeal aan het sluiten was, was tenenkrommend. Maar ik mag niet klagen, er is geen vertraging meer op de lijn, de dienstregeling is net weer op gang gekomen met 'mijn' trein. Na een uur en een kwartier mag ik eruit en komt Sander net aancrossen in de Focus. We halen boodschappen voor het weekend bij de C1000 en verdelen de buit over de verschillende koelkasten, die we tot onze beschikking hebben. We rijden de stad in om wat boekjes te halen met fiets- en wandelroutes hier in de buurt en een nieuw leesboek voor Carlijn. Zij is helemaal bevangen door het leesvirus en heeft een Ned. boek uit op AVI_-3 niveau. De mevrouw in de boekenwinkel wil haar gelijk een AVI-6 boek aansmeren, maar ik wil niet te hard van stapel lopen en haar leesvreugde bederven.
We vinden een leuk boek en ook Sophie weet een boekje op de stapel te friemelen. Na het afrekenen (€40 please) besluiten we dat het eerste ding wat we maandag moeten regelen een bibliotheekpas is! 's Avonds eten we lekker bij het huisje, schnitzel jammie en in de verte hoor ik het rommelen. Als wij in het zwembad liggen, barst het onweer los en het halve park staat in no time blank.Zondag de 27ste is onze laatste dag op Rabbit Hill. We mogen officieel tot maandagochtend blijven, maar dan moet Sander naar kantoor en dat gaat meestal erg vroeg. Ook hebben we er wel een beetje genoeg van, van dit krappe huisje op dit reuze gezellige park. Ik draai nog even een wasje en Sander rijdt met Myrthe en de koffers naar ons huis in Apeldoorn. Op deze laatste dag komen mijn ouders nog even genieten van het Landal leventje, net als Sander en Myrthe terugkomen, komen zij ook aanlopen. Tijd voor koffie en daarna een lekkere lunch. Natuurlijk rijden we 's middags nog even met z'n allen naar ons huis, hij wordt goedgekeurd. Via de mooie route door de bossen rond Apeldoorn rijden we terug naar Rabbit Hill, om half 7 heb ik gereserveerd in het restaurant voor ons galgenmaal.
Op zondagavond is het familiebuffet in het restaurant, groot voordeel is dat je niet zo lang hoeft te wachten op je eten, het is 'all you can eat' als je sommige mensen met hun bordjes ziet langslopen, maar nadeel is wel dat vooral de warme gerechten snel verpieteren. En het is erg warm in het restaurant, airco mensen? Ooit van gehoord? Na de koffie zwaaien we mijn ouders uit en lopen we terug naar ons huisje. Alles is leeg en ook wij gaan op pad. De sleutel kan in een speciale brievenbus, DONE. Weer een hoofdstuk in deze verhuizing afgesloten.
