Toen we 3 jaar geleden naar Amerika vertrokken, hebben we onze geweldige wasmachine en droger hier in NL gelaten. Het huis dat we gehuurd hadden, had immerse een wasmachine en droger in een aparte ruimte zelfs staan, dus er was geen noodzaak voor. En wat heb ik die afgelopen 3 jaren met heimwee gedacht aan mijn Miele Novotronic met 1600 toeren centrifuge. Die Amerikaanse wasmachines lijken qua ontwerp nog uit de jaren '30 te komen, toen ze hun was nog in een tobbe deden. Gewoon een grote bak water met een schudder in het midden, volgooien met water, klaar. En zo zien de wasmachines er nog steeds uit. Ook zijn ze ontzettend snel klaar, binnen een uur, maar schoon wordt je was niet echt. De temperatuur kan je ook al totaal niet regelen; het is 'cold', 'warm' of 'hot'. 'Warm' is niet eens lekker warm, maar meer lauw (30°C) en 'hot' is zo heet als het water uit de cv komt, want mijn wasmachine haalde zijn water gelijk van de warm-waterleiding. En dat was heet, brand-je-handen heet.Maar goed, onze machines hadden we dus gestald in de werkplaats van mijn vader, hoog en droog. En vandaag had mijn vader vrij en kwam ze brengen, samen met 2 tv's, één heel kleintje van ons uit 1991 (!) en een iets grotere van mijn broer. Ik dacht dat mij verteld was dat het een
'flat screen' was en daarom wilde ik 'm graag wel even lenen, maar helaas... Maar we kunnen in ieder geval zo meteen de Olympische Spelen zien en af en toe Sesamstraat of zoiets. De wasmachine past in de bijkeuken precies naast de vaatwasser. Het nieuwe kraantje, wat Sander net erop gedraaid heeft, lekt niet en de eerste was komt er kraakhelder en helemaal schoon uit. Drie jaar heeft dat ding stil gestaan, maar je stopt de stekker weer in het stopcontact en alles doet het weer zonder piepjes of gekraak, bijna droog komt het eruit.
Dat brengen ging alleen gepaard met één maar... Of Myrthe en Carlijn dan mee terug konden rijden met opa en een paar nachtjes mochten logeren tot het weekend, wanneer wij toch naar Noord Holland moesten vanwege een verjaardag. Uuuuhm, is dit chantage, mam? Maar natuurlijk gaan Myrthe en Carlijn dolgraag mee, ze pakken zelfs hun eigen tas in, elk met een outfit voor elke dag!!! Iets na enen gaan ze met een 'big smile' op pad, met profiand paraat.
Wij eten ook een boterham en fietsen de stad in om de bibliotheek aan Sander te showen. Ik heb op maandag een klein abonnement genomen, goed voor het lenen van 30 boeken tot het eind van het jaar. We zijn nu 'al' 2 dagen lid en ik heb er al 7 geleend! Met slechts één kind aan de hand is het erg makkelijk om je stad te verkennen. Zo vinden we een erg goede ijssalon met verrukkelijk straciatella-ijs en om de hoek zit een notenbar/bonbonnerie, erg lekker allemaal. Natuurlijk lopen we ook even bij de HEMA naar binnen en wat is in de uitverkoop? Het buitenspeelgoed!
In een poging om Sophie weer in een normaal ritme te krijgen, willen we op tijd eten. Maar oeps, we missen een essentieel produkt, nodig voor de bereiding van onze onovertroffen aardappeltjes uit de oven: bakpapier. Ik spring op de fiets, met Sophie achterop en in 8 minuten sta ik bij de C1000 voor. Dat is sneller dan ons ritje in Nijmegen. Sander is intussen al met de voorbereidingen begonnen en het wordt weer een koningsmaaltijd. Kogelbiefstuk met haricot verts gewikkeld in parmaham, dat is ingesmeerd met pesto. Bah, wat lekker! En natuurlijk onze onovertroffen aardappeltjes uit de oven. Sophie eet pannekoeken en zo is iedereen tevreden.
Na al dat ge-eet stappen we 's avonds nog even op de fiets, we hebben tenslotte weer een vaatwasser tot onze beschikking, dat karwijtje hoeven we niet meer te doen. Ongemerkt rijden we toch weer een uurtje in de omgeving rond en hoewel ik Sophie om kwart over 9 naar boven bracht, was ze om half 11 nog aan het spoken. Eens kijken tot hoe lang ze uitslaapt donderdag.
