Boy o boy, wat is het warm. Van het éne uiterste val je in het andere, van kil, nat herfstweer gaan we zonder overgang boem hoogzomer in. En het is ook nog eens klam warm, bij de geringste inspanning druipt het zweet van je rug. Maar dat weerhoudt ons niet van een fietstocht het centrum in, naar de centrale bibliotheek.
De bieb is gevestigd in een groot modern gebouw, CODA genaamd. CODA (Cultuur Onder Dak Apeldoorn), zo staat te lezen op hun website, wil voor een groot en breed publiek een cultuurwarenhuis zijn waar in een bibliotheek, archief en museum ervaren en beleven centraal staan. Belangrijke maatschappelijke ontwikkelingen worden verzameld en getoond, discussie wordt gevoerd, publicaties worden geïnitieerd, kennis, informatie en documentatie op het gebied van literatuur, muziek, film, archieven, de geschiedenis van Apeldoorn en de regio, kunstenaarsboeken, sieraden, beeldende kunst op én van papier wordt aangeboden. De kortst mogelijke samenvatting van die missie: Cultuurwarenhuis met een breed en gevarieerd aanbod.
Het lidmaatschap voor de kinderen is gratis en alledrie worden ze lid, vol trots nemen ze hun eigen pasjes in ontvangst. Ook ik word lid, goed voorbeeld doet goed volgen. De hele kelderverdieping is gereserveerd voor de jeugdafdeling. Opnieuw moeten we er weer helemaal inkomen hoe de boeken zijn gerangschikt, want nu blijkt dat het oude vertrouwde AVI-systeem binnenkort wordt aangepast. Maar goed, Carry Slee voor Carlijn is altijd goed. We vinden voor iedereen 3 boeken en gaan naar de begaande grond voor nog wat boeken voor mij. Bij de Engelstalige boeken vind ik 'Promise_Me' van Harlan_Coben. Vorige week heb ik in één dag het boek The Woods van hem uitgelezen en dat smaakte naar meer. De bieb ligt aan de rand van het centrum en we lopen nog even door de winkelstraat, maar met een zeer zware tas vol boeken (13 stuks) en 30°C is dat geen pretje. Verder is Sophie de laatste weken erg gewend geraakt aan het constante uit eten gaan en terrasje pikken, dat ze nu denkt dat we elke keer ergens gaan zitten. Ik houd mijn poot stijf, we gaan thuis lunchen.
Na de lunch kijken we naar Project_Runway. In Amerika is Season 5 laatst begonnen en dit programma was samen met 'American Idol' en 'So you think you can dance' absolute favoriet bij ons. Ik nam het altijd op en samen keken we het in het weekend. Dankzij YouTube en iemand bij de naam van 'Neolimmik83' kunnen we ook nu we in NL wonen elke aflevering zien!!! En de 'designers' worden elk seizoen beter, het is ongelofelijk wat ze met een relatien klein budget van $75 kunnen maken.De dames hebben de smaak van het fietsen helemaal te pakken, dus als ik voorstel om nog even op pad te gaan, staan ze bij de schuurdeur te springen. Wat ze niet weten is dat ik een zigzagroute door Apeldoorn West heb uitgestippeld, langs allerlei te koop staande huizen. Maar goed, op deze manier leren zij ook de omgeving goed kennen en raken ze gewend aan het fietsen in NL, met overal fietspaden en vluchtheuvels en scooters en oude-van-dagen op scootmobiels en vreemde voorrangssituaties. We rijden langs een makelaarskantoor, die 2 huizen in de verkoop heeft, die wij wel interessant vinden, dus daar stoppen we even en maken een afspraak voor komende maandagochtend.
Sander is inmiddels thuis en samen rijden we naar de Praxis voor wat basisbenodigdheden als een simpele vuilnisbak en een kraantje voor de wasmachine. Simpele Curver bakken hebben ze niet, wel €130 kostende Wesco Pushboy's. Daar hadden we even niet op gerekend en gaat ons iets te ver. Wie weet waar we over 6 maanden wonen en of we dan plek hebben voor zo'n design vuilnisbak. Thuis draaien we ons eerste avondmaal in elkaar en het smaakt goed. What's for dessert? We googlen of er een ijssalon in de buurt zit en jawel, op 1,2 km zit Ijssalon Van Buren. Opnieuw komen de fietsen van stal! Onze Giants weten niet wat ze overkomt, ze hebben in Amerika 3 jaar staan te verstoffen en nu worden ze dagelijks meerdere malen gebruikt.
Na het ijsje fietsen we met ruime omweg terug naar huis. Alle mooie straatjes pikken we mee en we vergapen ons aan de mooie huizen, maar ook aan de verbouwwoede die in deze wijk heerst. In vrijwel elke straat staan grote pallets met bouwmaterialen of sloopcontainers en als je goed kijkt, lees: naar huizen (binnen)loert, zie je dat 8 op de 10 huizen zijn uitgebouwd. En als zij het kunnen, waarom zouden wij die sprong dan niet wagen? Wordt ongetwijfeld vervolgd...
