Eerst moeten we even wat pinnen, nadat ik gisteren onverwacht $120 aan tips mocht uitdelen. Dat kwam van mijn bundeltje contant geld voor de auto shipment. Sander haalt ondertussen wat Ritter Sport chocolade voor onderweg en onze volgende stop is het tankstation. In de tank zit nog voor 80 miles aan benzine, naar Newark International Airport, waar we een huurauto moeten ophalen, alleen is al 90 miles. Ik zeg tegen Sander, gooi er 5 gallons in, dat moet meer dan voldoende zijn. De tank mag nl. niet te vol zitten, max. ¼ vol, anders nemen ze 'm niet aan. Sander gooit er 8 gallon in, met het gevolg dat we de rest van de weg de benzinemeter omlaag zitten te kijken. Het wijzertje blijft maar net boven de helft zitten. Ik 'mag' dus af en toe lekker optrekken bij toll plaza's en invoegacties.
Om kwart over 11 rijden we de parkeerplaats bij Terminal A op van Newark Int.nat. Airport. Hier pakken we de airtrain naar de verhuurlocatie van National Car Rental. Dit is de vaste verhuurtoko van Sander's werk en hij heeft een fijn pasje waarmee je de verhuurbalie links kan laten liggen en je gelijk door kan lopen naar de auto's. je pikt er één uit, rijdt naar een hokje, waar iemand je pasje, je rijbewijs en je credit card wil zien en DONE! Ideaal, we hebben een veel te grote gas-guzzler gehuurd, omdat we zeker willen zijn dat alle koffers erin passen. Het is een Chevrolet_TrailBlazer en hij rijdt als een dweil, maar het is wel geinig om ons verblijf in Amerika zo af te sluiten.
We rijden terug naar de parkeerplaats, waar we de Volvo helemaal leeghalen. De dames willen bij Sander in de nieuwe auto zitten, dus rijd ik in mijn ééntje. Het is maar 5 miles naar het adres waar we de auto moeten droppen. Ik ga als eerste door de betaalpoortjes, maar gelukkig heb ik de Tomtom in de auto, dus ik rijd zonder problemen over de drukke wegen rond het vliegveld. We moeten naar Irvington NJ, een stukje over de I78 en dan duiken we via een hele krappe afrit een woonwijk in. Ik rem omdat ik niet een weg op wil knallen en wat gebeurt er? De eikel in het afgeragde bestelbusje, die op de snelweg al als een idioot achter me op kwam rijden, knalt tegen me aan. Wel GVD. En daar sta je dan, op nog geen kilometer van de eindbestemming half op de afrit met een godsdienstwaanzinnige tegen je achterbumper. Ik ga volledig los, vooral aangewakkerd door zijn lakonieke reactie: I just thank God everybody is OK. Ja joh, haal die oordopjes uit je oren, rijdt niet als een imbiciel en houdt afstand, dan heb je God helemaal niet nodig... Het mooiste is nog dat er een auto naast ons stopt met 4 grote 'African Americans' erin, die aan mij met zeer diepe stemmen vragen: Are you OK, sweetheart? Dan komt Sander ook de afrit afrijden en kijkt natuurlijk zeer verbaast als hij mij ziet staan.
Hij heeft de tegenwoordigheid van geest om foto's te maken van de situatie, maar verder is er niets aan de hand. Goeie bumper heeft onze auto. We gaan weer op pad, we zijn er tenslotte bijna. De buurt is niet echt geweldig, maar er staan zoveel luxe auto's en oldtimers, dat dit wel de 'shipper' moet zijn.
Ook hier blijkt dat dit land drijft op immigranten. In ons huis zijn mensen uit Midden-Amerika en Rusland bezig, onze koffie werd gemaakt door een dame uit India en deze import/export toko wordt gerund door Russen. De auto wordt uitvoerig bestudeerd, alle deuken en krasjes worden genoteerd. We moeten alle originele papieren overhandigen plus de sleutel en dan zijn we klaar. Tenminste, moeten we niet betalen? De Rus accepteert geen credit cards, maar cash is altijd goed! Ook al mijn 20-jes, die uit de pin automaat kwamen.
Iets na half 1 rijden we weg. Wat een lekkere buurt dit... Dan herkennen we het, door deze buurt hebben we al eens eerder gereden, toen we de route van de Tomtom volgden op de terugweg van ons bezoek aan de Ellis Island en The Statue of Liberty. OK, deuren op slot en vooral doorrijden. Gelukkig voor ons gaat naast de I78 ook de Garden State Parkway dwars door Irvington en daar mogen we de komende 30 miles op rijden. De dames vinden het inmiddels echt niet leuk meer, maar met veel chocolade en wat dreigementen zien we na 1½ uur het bord voor onze afrit. ik neem een foto, want dit is voorlopig de laatste keer dat we die zien.
Nu we toch bezig zijn, rijden we gelijk even bij de DMV langs, want in de fijne staat New York moet je je kentekenplaten gelijk inleveren als je je auto naar een andere staat verplaatst, anders riskeer je boetes en allerlei andere ellende. Ook moet je je platen inleveren om je verzekering op te kunnen zeggen. Je krijgt een simpel groen briefje dat je moet inleveren bij je maatschappij en that's it. Ook weer geregeld.
Eindelijk kunnen we naar huis, zullen ze klaar zijn? NOT!!! De Rus heeft bijna niets uitgevoerd beneden en de andere 2 mannen zijn boven in de slaapkamers bezig. Dit schiet niet op, Claudio zegt dat ze om 6 uur stoppen en we spreken af dat wij dan terug komen. Wij gaan naar de Residence Inn om wat te eten, hangen op de bank en te zwemmen. Iets voor zessen zijn we weer terug. We worden volledig genegeerd door de Rus, tenminste hij kijkt me aan en gaat weer door met zijn werk. "And how are you doing", vraag ik hem ;). Boven zijn de slaapkamers klaar en Claudio gebaart mij om in de badkamer te kijken, want hij heeft wat dingen gevonden... Huh? Hebben wij ontvlambare spuitbussen of zo in de garderobekast? Welnee, hij heeft in een mandje, dat in een nachtkastje stond allerlei pasjes en munten gevonden en apart gehouden en niet ingepakt. Djeeeez... ik ben te perplexed om er wat van te zeggen, maar later denk ik, wat doet hij in al mijn spullen? Pak gewoon dat mandje in en zit er niet in te graaien in een bijna obsessieve zoektocht naar ontvlambare dingen.
Het allermooiste voorbeeld daarvan was trouwens op dinsdag, Sander ziet de brandblusser staan en vraagt waarom die niet is ingepakt. Nee, is het antwoord, die mag niet mee, want die is 'flammable'. Een brandblusser!!! Ook durven ze allemaal niet de nagelnieuwe, LEGE gastanks in te pakken, die we speciaal gekocht hebben bij Sears. En de BBQ staat ook nog steeds oningepakt in de garage, dat doen we wel op donderdag als de baas er is, zeggen ze... De Nederlandse Zwaluw lucifers gaan ook niet mee en alle smeerspullen voor de fietsen en auto's worden opzij gezet.Het mag duidelijk zijn, dat er vandaag geen tip in zit voor de mannen. Morgen regel ik wel wat met de echte baas met wie ik kan praten. We brengen de jump starter terug naar Adam en rijden daarna naar de Goodwill Store met een achterbak vol keukenspullen met stekker, die het bewaren niet waard zijn, magnetron broodrooster strijkbout. Zij zijn er blij mee, wij blij dat we ervan af zijn. Ik bel vooruit naar Giacomo's voor pizza, die klaar staat als we aankomen. We eten in de 'kamer' vandaag. 'So you think you can dance' is vanavond, 2 uur lang, joehoe.
Op donderdag moet het toch echt gebeuren. Hoeveel mannen sturen ze vandaag om alles klaar te krijgen? Het zijn er 6, 4 om de rest in te pakken, 2 jonge gozers om dozen naar beneden te sjouwen. Wij zijn er om half 9, om 9 uur komen zij aanrijden. opnieuw geen goedemorgen of zoiets. Maar goed, ze gaan aan het werk, het ziet ernaar uit dat alles afkomt, ze moeten alleen nog het stookhok doen, onze zolder zeg maar, waar alle kampeerspullen staan de garage afmaken en wat tv/stereospullen van beneden. Na een poosje gaan de dames zich vervelen en elkaar irriteren, dus neemt Sander de kleinste dondersteen mee naar kantoor en blijf ik thuis met Myrthe en Carlijn. Ik leer ze het spelletje 'kamertje verhuren' en word nog bijna ingemaakt ook door Carlijn, terwijl zij het voor het eerst doet...
Iets na 11 uur komt de vrachtwagen aan. Geen zeecontainer, maar een truck. Chips, waarom? Blijkt dat door de zwakke dollar er een ontzettende grote vraag is naar containers om al dat 'goedkope' spul uit Amerika naar Europa e.d. te verschepen. Er was dus geen container beschikbaar, helaas. Ze gaan alle spullen in de truck inladen en in een container overladen als er één voor ons is. Heel fijn.
Deze truck is 53 feet lang (16 meter), alle ruimte dus. Inmiddels is Sander terug en neemt de dames mee naar de speeltuin bij school. Ik stort mij op het witgoed in de keuken. Alles wat we vandaag kunnen doen, is meegenomen. We hebben voor morgenmiddag een afspraak met de huisbaas om het huis door te lopen en alles af te handelen. Maar morgen is Fourth of July, Sander heeft 'vrij', in Europa vieren ze dit natuurlijk niet en ik heb de dames beloofd nog iets leuks te doen deze week.Nu de vrachtwagen er is, kan er echt doorgewerkt worden, we zien eindelijk kamers leeg worden. Maar als alles zo op je pad staat, zie je dat je toch wel erg veel spullen hebt...
Om half 3 zit alles er in, met meer dan voldoende ruimte over. Het zal dus ook keurig in een 40 feet container passen. Pfff, een pak van mijn hart, daar heb ik vannacht wel van wakker gelegen, dat we dingen moesten achterlaten. Myrthe is inmiddels bij Antonia aan het spelen, Sander stort zich met een stofzuiger op de slaapkamers en ik mag de 16 pagina's lange paklijst stuk voor stuk voorzien van datum en handtekening. Met de voorman regel ik de tipsituatie, ik geef hem geld voor de 4 'new guys' op maandag heb ik tenslotte de anderen al gegeven. In totaal ben ik $200 aan tips kwijt. Idioot, maar ja, wat kan je eraan doen. Verderop in de wijk is een Duits gezin aan het verhuizen, zij hebben 4 dagen 3 mannen over de vloer gehad om alles in te pakken en zo, maar zij verwachtten dat de lunch voor hen verzorgd werd, dus de Duitse mevrouw moest elke dag op pad voor lunch voor de movers.
Nog een laatste voorbeeld van onze geweldige inpakkers. Raadt eens wat er in dit pakket zit, zij dachten een kajak.... En? Weet je het al? Het is de skibox......
Om half 4 houden we het voor gezien, we gaan naar het hotel, eten wat, kijken naar Disney Channel en gaan zwemmen. Om 6 uur haal ik Myrthe op bij Antonia, waar ik al direct bij de voordeur wordt overvallen met de vraag of we morgen naar Splash Down Beach gaan. Uuuuh, hallo Myrthe, mag ik eerst even binnenkomen. Ze heeft daar wel vaker een handje van om mij zo voor het blok te zetten, maar deze keer laat ik het maar. Zo'n verhuizing is ook voor kinderen geen pretje en 'I pick my battles' deze dagen.
We gaan eten bij Red Robin, we krijgen een mooie hoektafel, waar Sophie lekker kan klimmen... We bestellen een lekker wijntje/biertje, want de dagen waar we het meest tegenop hebben gezien zitten erop! En nu maar hopen dat al onze spullen in Rotterdam aankomen, onbeschadigd en al.
